News

Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Արամ Ա. Կաթողիկոսի Ս. Ծննդեան Պատգամը

06 January 2009

ՔՐԻՍՏՈՍ՝ ԱՍՏՈՒԱԾԱՅԻՆ ՍԻՐՈՅ ՄԱՐՄՆԱՑՈՒՄԸ

 

Ո՜չ թէ մենք սիրեցինք զԱստուած, այլ Աստուած Ի՜նք սիրեց մեզ եւ իր Որդին ղրկեց…՚ (Ա. Յհ 4. 10):

 

Յովհաննէս Առաքեալին նամակէն պոկուած այս փունջ մը բառերուն մէջ խտացած է քրիստոնէական հաւատքին էութիւնը, անոր իւրայատկութիւնը: Քրիստոնէական կրօնին առնչուած որեւէ ճշմարտութիւն եւ սկզբունք, ըմբռնում եւ աւանդութիւն խարսխուած է այս անհերքելի իրողութեան վրայ:

 

ՙԱստուած Ի՜նք սիրեց մեզ՚, եւ որպէս սիրոյ արտայայտութիւն տիեզերքը ստեղծեց:

ՙԱստուած Ի՜նք սիրեց մեզ՚, եւ որպէս սիրոյ նշան մարդը ստեղծեց ու իրեն գործակից նշանակեց:

ՙԱստուած Ի՜նք սիրեց մեզ՚, եւ այնքա՜ն սիրեց որ հակառակ մարդու մեղքին իր Միածին Որդին ղրկեց աշխարհ:

Ահա կորիզը քրիստոնէական հաւատքին:

 

Անսահման, անբացատրելի ու աներեւակայելի է սէրը Աստուծոյ: Սէրը ո՜չ միայն Աստուծոյ ստորոգելիներէն մէկն է, եւ գլխաւորը, այլ Աստուած սէրն իսկ է՝ իր էութեամբ ու գործով: Աստուծոյ յայտնութեան բոլոր կերպերուն մէջ, սէրը տիրական է: Աստուծոյ սիրոյ հասցէն մա՜րդն է: Աստուածաշունչը մարդուն նկատմամբ Աստուծոյ ունեցած հայրական սիրոյն կենդանի պատմութիւնն է: Աշխարհի մէջ ո՜չ մէկ կրօն, հին թէ նոր, աստուածային յայտնութիւնը կ’ըմբռնէ գերազանցօրէն որպէս սիրոյ արտայայտութիւն, եւ Աստուած-մարդ յարաբերութիւնը կ’արժեւորէ ա՜յս տեսանկիւնէն:

 

Բեթղեհէմը պերճախօս վկայութիւն մըն է՝ մեղաւոր մարդուն նկատմամբ Աստուծոյ ունեցած անհուն սիրոյն:

 

Բեթղեհէմը սիրոյ կամուրջ մըն է՝ երկինքէն երկիր նետուած: 

 

Բեթղեհէմը աստուածային սիրոյ մշտահոս աղբիւր մըն է՝ մարդոց մեղքով քարացած սրտերը հոսող:

 

Բեթղեհէմը աստուածային սիրոյ հրաւէր մըն է՝ ուղղուած բոլոր ժամանակներու ու բոլոր ազգերու պատկանող մարդոց:

 

Բեթղեհէմի ճամբով աշխարհին յայտնուած սէրը համամարդկային է ու համատիեզերական: Ան ինքնընծայում է ու խոնարհութեան ճամբով ծառայութիւն: Այդ սէրն է որ  կը յաղթէ չարին, կը մաքրէ մեղքը ու մարդուն մէջ կը կերտէ վաւերական մարդը: Այնքան զօրեղ է սէրը Բեթղեհէմեան, որ նո՜յնիսկ զԱստուած կը մղէ մարդանալու՝ սիրոյ նո՜յն ուժով մարդը բարձրացնելու դէպի Աստուած:

 

Քրիստոսի ճամբով Աստուած մեզի հետ եղաւ, որովհետեւ սիրեց մեզ. Աւետարանի բառերով՝ ՙԱստուած այնքան սիրեց աշխարհը, որ մինչեւ իսկ իր Միածին Որդին տուաւ…՚ (Յհ 3. 16): Աստուած մի՜շտ մեզի հետ է, որովհետեւ մի՜շտ կը սիրէ մարդը, իր ստեղծագործութեան պսակը: Բեթղեհէմը սոսկ անցեալ չէ՜, այլ շարունակուող սիրոյ խորհուրդ է ու միաժամանակ պատգամ: Հարկ է մասնակից դառնալ Բեթղեհէմեան խորհուրդին՝ հասկնալու համար անկէ եկող պատգամը յաւերժական:

 

Բեթղեհէմէն ճառագայթող երկնային սիրոյ դիմաց մենք ի՞նչ կ’ընենք: Կ’ընդունի՞նք աստուածային սէրը մեր մէջ. կ’ընդառաջե՞նք սիրոյ հրամայականին: Այլ խօսքով՝

 

- Որքանո՞վ մօտ ենք Աստուծոյ: Աստուծոյ ճանաչումը մարդուն բանականութեան արդիւնքը չէ, Աստուած ի՜նք մօտեցաւ մարդուն: Աստուած միշտ կը մօտենայ մեզի. արդեօք մենք մօ՞տ ենք Աստուծոյ՝ մեր կեանքի որակով ու ոճով, մեր մտածումներով ու գործերով: Առաքեալը կը յորդորէ. ՙմօտեցէ՜ք Աստուծոյ, եւ Աստուած ինք պիտի մօտենայ ձեզի՚ (Յկ 4. 8): Չմոռնանք երբեք, որ առանց Աստուծոյ ներկայութեան, մարդու կեանքը պիտի կորսնցնէ իր իմաստը, իր նպատակը ու գոյութեան պատճառը: Մարդ ո՜չ միայն աստուածաստեղծ արարած է, այլ նաեւ կոչուած է դառնալու աստուածակեդրոն արարած: Աստուծմէ հեռու մնալ կը նշանակէ դաւաճանել մեր կոչումին: Իսկ Աստուծոյ մօտ ըլլալու համար, Աստուծոյ ներկայութիւնը ապրելու համար, պէտք է սիրել զԱստուած. ՙՈվ որ չի սիրեր՝ զԱստուած չի ճանչնար, որովհետեւ Աստուած սէր է՚ (Ա. Յհ 4. 8):

 

- Որքանո՞վ կը սիրենք զԱստուած: Մարդու նկատմամբ ունեցած իր սիրոյ որպէս շօշափելի արտայայտութիւն, Աստուած մարդացաւ ու նոյնիսկ խաչ բարձրացաւ: Քրիստոս ըսաւ. ՙՈվ որ կը սիրէ զիս՝ խօսքերս կը գործադրէ՚ (Յհ 14. 23): Արդ, չի՜ բաւեր միայն ըսել թէ զԱստուած կը սիրենք. մեր սէրը պէտք է գործնապէս արտայայտենք՝ մեր կեանքը աստուածահաճոյ գործերով հարստացնելով, Աստուծոյ մեզի պարգեւած շնորհքը ու նիւթական առաւելութիւնը ուրիշներուն հետ բաժնելով, Աստուծոյ թագաւորութեան համար աշխատելով: Յիշենք Քրիստոսի սէրը ապրած Առաքեալին յորդորը. ՙՈրդեակներ, մեր սէրը միայն խօսքով ու լեզուով թող չըլլայ, այլ՝ գործո՜վ արտայայտուած ճշմարիտ սէր՚ (Ա. Յհ 3. 18):

 

- Որքանո՞վ կը սիրենք մեր նմանը: Քրիստոսի պատուէրը յստակ է. ՙՄեծագոյն սէրը այն սէրն է, որով մարդ ինքզինք կը զոհէ իր բարեկամներուն համար՚ (Յհ 15. 13):  Սէրը կը մերժէ անձնակեդրոն կեանքը: Սէրը մեր ունեցածէն բաժին մը տալ չէ, նոյնիսկ ամբողջը տալ չէ, այլ մեր ա՜նձը տալ է: Աստուծոյ Որդին ինքզինք տուաւ մարդուն փրկութեան համար: Եթէ Քրիստոս իր կեանքը զոհեց մեզի համար, մենք եւս, նո՜յն օրինակով, մեր կեանքը ի սպաս պէտք է դնենք մեր նմանին համար՝ հիւանդին, աղքատին ու զրկեալին օգտակար հանդիսանալով. այլապէս մարդ ՙինչպէս կրնայ ըսել՝ թէ Աստուծոյ սէրը ունի իր մէջ՚ (Ա. Յհ 3. 17):

 

- Որքանո՞վ կը զգանք թէ Աստուծոյ զաւակներն ենք: Աստուծմէ հեռացած մարդը Քրիստոս ո՜չ միայն վերստին մօտեցուց իր Երկնաւոր Հօր, այլ նաեւ Աստուծոյ որդեգիր զաւակը դարձուց: Քրիստոս իր արիւնով մեզ գնեց, իր խաչով մեզ ազատագրեց մեղքի տիրապետութենէն: Մարդու կեանքը մարդակեդրոն արժէքներով լեցնող ներկայ աշխարհին մէջ, որքանո՞վ կ’անդրադառնանք մեր մեղքերուն ու կը փորձենք վերադառնալ մեր Երկնաւոր Հօր: Մեզ այս աշխարհի՜ն ենթակայ դարձնող ուժերուն դիմաց, որքանո՞վ կը մնանք հաւատարիմ Քրիստոսին՝ որ մեր առջեւ բացաւ սիրոյ ու յաւերժութեան ճամբան: Յիշենք Առաքեալին խօսքը. ՙՈվ որ կ’ուզէ աշխարհին բարեկամ ըլլալ, ինքզինք Աստուծոյ թշնամի կը դարձնէ՚ (Յկ 4. 4): Մարդ չի՜ կրնար երկու տէրերուն ծառայել. մեր Տէրը Աստուած է. մենք ենթակայ ու երախտապարտ ենք Աստուծոյ միայն:

 

- Որքանո՞վ վերանորոգած ենք մեր անձը: Աստուծոյ սէրը, իր Որդւոյն մարդեղացումով աշխարհին տրուած, նպատակ ունէր մարդու փրկութիւնը, այլ խօսքով՝ մարդու վերանորոգումը: Բեթղեհէմը սկիզբն է երկրորդ արարչութեան, մարդու ու տիեզերքի վերստեղծումին: Աստուծոյ ծնունդը մարդուն ու մարդու ճամբով աշխարհին վերածնունդը ըլլալու սահմանուած էր: Արդ, պատրա՞ստ ենք վերանորոգելու մեր անձերը, նոր մարդ դառնալու՝ ի խնդիր Բեթղեհէմէն ճառագայթող վերստին ծնունդի ու սիրով շաղախուած նոր կեանքի: Պատրա՞ստ ենք ընդունելու Աստուծոյ սիրոյ պարգեւը մեզմէ իւրաքանչիւրին մատուցուած Յիսուս Քրիստոսի ճամբով, եւ զայն կեանքի՜ վերածելու մեր անհատական, ընտանեկան թէ հաւաքական կեանքին մէջ:

 

Այս հարցադրումները պէտք է իւրաքանչիւր քրիստոնեայ կատարէ իր անձին…:

 

Աստուծոյ Որդւոյն ծնունդը տօնել կը նշանակէ մեր հաւատքը ինքնաքննութեան ենթարկել, մեր ինքնութիւնը բիւրեղացնել ու մեր կոչումը վերարժեւորել:

 

Եթէ մոլորած ոչխարին  նման կորսնցուցած ենք մեր կեանքի ճշմարիտ ճամբան, փնտռենք մեր քաջ Հովիւը՝ Քրիստոսը:

 

Եթէ Անառակ Որդիին պէս հոգեւոր արժէքներէն մեզ հեռացնող վայրերուն մէջ կը թափառինք, վերադառնանք Աստուծոյ տունը՝ մեր եկեղեցին:

 

Եթէ ապաւինած ենք նիւթեղէն աշխարհի բարիքներուն, մօտենանք Բեթղեհէմի Մանուկին՝ մեր կեանքի հզօր ապաւէնին:

 

Եթէ խաւարի ու մեղքի մէջ կորսուած ենք, դառնանք Աստուծոյ մարդացեալ Որդւոյն՝ աշխարհի ճշմարիտ Լոյսին ու փրկութեան Ճանապարհին:

 

Եկէք, սիրելի՜ հայորդիներ, լսենք՝ անցեալէն եկող բայց անցեալ չճանչցող  սիրոյ յաւերժահունչ պատգամը Բեթղեհէմին:

 

•  •

 

Բեթղեհէմէն ճառագայթող սիրով ողողուած այս օրերուն, Հայրապետական օրհնութեամբ կ’ողջունենք Հայաստանի Հանրապետութեան Նախագահ Մեծարգոյ Տիար Սերժ Սարգսեանը, մաղթելով իրեն հայրենաշէն իրագործումներով բեղուն գործունէութիւն:

 

Եղբայրական ջերմ սիրով կ’ողջունենք Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Բ. Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը, աղօթելով որ Բարձրեալն Աստուած իրեն պարգեւէ եկեղեցաշէն ծառայութեամբ հարուստ երկար գահակալութիւն:

 

Եղբայրական խոր սիրով կ’ողջունենք Երուսաղէմի Առաքելական Աթոռին Պատրիարք՝ Ամենապատիւ Տ. Թորգոմ Արք. Մանուկեանը եւ Կոստանդնուպոլսոյ Հայոց Պատրիարք՝ Ամենապատիւ Տ. Մեսրոպ Արք. Մութաֆեանը, մաղթելով իրենց բազմաբեղուն ծառայութեամբ լեցուն երկար գահակալութիւն:

 

Հայրական սիրով կ’ողջունենք Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութեան հոգեւոր խնամքին ենթակայ մեր թեմերուն Առաջնորդ Սրբազանները, հոգեւորական դասը, ազգային իշխանութիւնները եւ մեր ժողովուրդին սիրելի զաւակները: Կ’աղօթենք որ Բեթղէհեմի յաւերժափայլ լոյսը պայծառակերպէ իրենց կեանքի ճանապարհը: 

 

ԱՐԱՄ Ա. ԿԱԹՈՂԻԿՈՍ

ՄԵԾԻ ՏԱՆՆ ԿԻԼԻԿԻՈՅ

 

6 Յունուար, 2009

Անթիլիաս, Լիբանան.