News

Հարցումներ աղօթքի մասին  

29 September 2014

7) Ոմանք կ'ըսեն. «Աղօթքի պահուն Յիսուսի արիւնով մենք համարձակութիւնը ունինք Աստուծոյ գահին մօտենալու, նոյնիսկ եթէ մեր կեանքին մէջ ունինք որոշ յանցանքներ եւ չխոստովանուած մեղքեր»: Ճի՞շդ է այս հաստատումը:

 

Նախ ըսեմ, թէ անոնք որոնք այս խօսքը կ'ըսեն, հաւանաբար իբրեւ հիմ նկատի ունին Եբրայեցիս 4.16, 10.19, Եփեսացիս 3.12, եւ Ա.Յովհաննէս 3.19-22 համարները:

Ամէն բանէ առաջ պէտք է նկատի առնել, որ յիշեալ համարները եւ ամբողջ Նոր Կտակարանը, թէպէտ կը խօսին համարձակութեամբ Աստուծոյ գահին մօտենալու կամ Աստուծոյ դիմելու մասին, բայց երբեք չեն խօսիր համարձակութեամբ Աստուծմէ պահանջելու կամ խնդրելու մասին: Համարձակօրէն Աստուծոյ դիմելը ուրիշ բան է, համարձակօրէն Աստուծմէ պահանջելը կամ խնդրելը` ուրիշ բան: Այս մասին հետագայ էջերուն մէջ աւելի մանրամասնօրէն պիտի խօսիմ:

Մտածումներս ամփոփեմ քանի մը կէտերու մէջ.-

1) Անկարելի է որ մարդ արարածը կարենայ համարձակութեամբ մօտենալ Աստուծոյ գահին եւ իր աղօթքը մատուցել, եթէ երբեք կ'ապրի մեղքի կեանք մը, եւ կամ, եթէ երբեք իր կեանքին մէջ չխոստովանուած մեղքեր ունի: Եզրաս քահանան Աստուծոյ մատուցած իր աղօթքին մէջ կ'ըսէ. «Ահա մենք մեր յանցանքովը քու առջեւդ ենք, թէպէտեւ այս պատճառով քու առջեւդ համարձակ չենք կրնար կենալ» (Եզրաս 9.15): Եզրաս յստակ կերպով կը բացայայտէ, թէ մեր գործած յանցանքները թոյլ չեն տար, որ մենք կարենանք համարձակութեամբ կանգնիլ Աստուծոյ առջեւ: Մեղքը կը խլէ մեր սրտէն մեր համարձակութիւնը: Պօղոս առաքեալ կոչ կ'ուղղէ հաւատացեալներուն` ըսելով. «Անկեղծ սրտով եւ վստահութեամբ լեցուն հաւատքով մօտենանք Աստուծոյ, մեր սիրտերը մաքրած` խղճմտանքը ծանրացնող յանցանքներէն...» (Եբրայեցիս 10.22): Առաքեալին այս բառերը եւս ցոյց կու տան, որ վստահութեամբ կրնան մօտենալ Աստուծոյ միայն անոնք` որոնք իրենց սիրտերը մաքրած են` «խղճմտանքը ծանրացնող յանցանքներէն»: Հետեւաբար, ճիշդ չի կրնար ըլլալ ըսել, թէ` «աղօթքի պահուն Յիսուսի արիւնով համարձակութիւն ունինք Աստուծոյ գահին մօտենալու, նոյնիսկ եթէ մեր կեանքին մէջ ունինք որոշ յանցանքներ եւ չխոստովանուած մեղքեր»: Յանցապարտ կեանք ապրող ու չխոստովանուած մեղքեր ունեցող մարդը` ո´չ համարձակութեամբ կրնայ մօտենալ Տիրոջ գահին եւ ո´չ ալ վստահութեամբ: Յիսուսի արիւնը համարձակութեան ու վստահութեան հոգիով չի լեցներ երբեք անձ մը` որուն կեանքը յանցագործութեամբ յատկանշուած է, եւ որ կը մերժէ իր մեղքերը խոստովանիլ: Յիսուսի արիւնը համարձակութիւն ու վստահութիւն կը ներշնչէ միայն անոնց` որոնք սրբուած ու մաքրուած են իրմով:

2) Բայց ի՞նչ կը նշանակէ «համարձակութիւն»: Խորքին մէջ, Նոր Կտակարանին մէջ «համարձակութիւն» ըսելով յաճախ «վստահութիւն» կը հասկցուի: Այսպէս, օրինակ, Եբրայեցիս 3.6-ին մէջ առաքեալը կը խօսի մեր համարձակութիւնը մինչեւ վերջ հաստատ պահելու մասին: Յստակ է, թէ` «մեր համարձակութիւնը մինչեւ վերջ հաստատ պահել» բացատրութիւնը, պարզապէս կը նշանակէ` «մեր վստահութիւնը անխախտ պահել մինչեւ վերջ»: Նոր Աշխարհաբար Թարգմանութեան մէջ ալ ճիշդ այսպէս թարգմանուած է համարը: Յունարէն բնագիրին մէջ «համարձակութիւն» բառին համար գործածուած է` «παρρησίαν-բարրիսին» բառը, որ թէ´ «վստահութիւն» եւ թէ´ «համարձակութիւն» կը նշանակէ: Յստակ է հետեւաբար, որ «համարձակութիւն» եւ «վստահութիւն» բառերը զիրար կ'ամբողջացնեն ու կը բացատրեն, եւ ուստի անոնք կրնան փոխն ի փոխ գործածուիլ: Ինքնավստահ եղող մարդը` համարձակ կ'ըլլայ, եւ համարձակ եղող մարդը` ինքնավստահ կ'ըլլայ: Պօղոս առաքեալ եւս համարձակութիւնն ու վստահութիւնը միասնաբար կը յիշէ. «Եւ մենք, Քրիստոսի միացածներս, համարձակօրէն (Յունարէն` «παρρησίαν-բարրիսին») եւ ամենայն վստահութեամբ (Յունարէն` «πεποιθήσει δια-բեբօիդէսի տիա») կը կանգնինք Աստուծոյ ներկայութեան, քանի Քրիստոսի հաւատացինք» (Եփեսացիս 3.12): Տուեալ համարին մէջ Յունարէն` «παρρησίαν-բարրիսին» բառը թարգմանուած է «համարձակութիւն» իմաստով կամ բառով, բայց նոյն բառը զոր ունինք Եբրայեցիս 4.16-ին մէջ, որոշ թարգմանութիւններու մէջ թարգմանուած է «վստահութիւն» իմաստով:

3) Վերստին կու գանք «համարձակութիւն» բառին: Երբ առաքեալները կը խօսին համարձակութեամբ Աստուծոյ գահին մօտենալու մասին (Եբրայեցիս 4.16, 10.19-22: Եփեսացիս 3.12: Ա.Յովհաննէս 3.19-22), ի՞նչ ըսել կ'ուզեն: Կամ ի՞նչ կը նշանակէ համարձակութեամբ Աստուծոյ գահին մօտենալ: Արդեօք կը նշանակէ մեր ուզա՞ծը պահանջել Աստուծմէ: Համարձակ աղօթողը` իր ուզածը ըսո՞ղն է, իր ուզածը պահանջո՞ղն է: Համարձակ աղօթողը` ալ Աստուծոյ կամքը չխնդրո՞ղն է, եւ իր կամքը պարտադրո՞ղն է: Աստուածաշունչը բնաւ չ'ըսեր թէ համարձակութեամբ Աստուծոյ գահին մօտեցող մարդը, իր ուզածը` պիտի ստանայ: Համարձակութեամբ Աստուծոյ գահին մօտենալուն նպատակը` մեր սրտին ուզածը ստանալը չէ, այլ` Աստուծմէ ողորմութիւն գտնելը եւ շնորհք ստանալը: Կարդանք հետեւեալ համարը զգուշութեամբ. «Համարձակօրէն (Յունարէն` «μετα παρρησίας-մեթա բարրիսիս») մօտենանք Աստուծոյ շնորհքի աթոռին, ողորմութիւն գտնելու եւ շնորհք ստանալու համար, որպէսզի անոնք մեզի օգնեն անհրաժեշտութեան պարագային» (Եբրայեցիս 4.16): Մենք պէ´տք ունինք Աստուծոյ ողորմութեան ու շնորհքին: Անոնք կ'օգնեն ու կը զօրացնեն մեզ անհրաժեշտութեան պարագային: Երբ մեր փնտռածը Աստուծոյ ողորմութիւնն է` միայն ա´յն ատեն կրնանք ՀԱՄԱՐՁԱԿՈՒԹԵԱՄԲ դիմել իրեն: Դարձեալ, երբ մեր խնդրածը Աստուծոյ շնորհքին օգնականութիւնն է` միայն ա´յն ատեն կրնանք ՀԱՄԱՐՁԱԿՈՒԹԵԱՄԲ աղօթքի կանգնիլ: Եւ ինչո՞ւ: Որովհետեւ, երբ Աստուծոյ ողորմութիւնը կը խնդրենք` Աստուած կ'ուրախանայ ու կը փառաւորուի: Կը փառաւորուի, որովհետեւ երբ իր ողորմութիւնը կը խնդրենք` իր ողորմածութիւնն է որ յայտարարած կ'ըլլանք: Դարձեալ, երբ Աստուծոյ շնորհքը կը հայցենք` Աստուած մեծարուած ու պատուըուած կը զգայ: Մինչդեռ երբ կը դիմենք Աստուծոյ` մեր սրտին ուզածը խնդրելու կամ «պահանջելու» համար, Աստուած ո´չ կ'ուրախանայ, ո´չ կը փառաւորուի, եւ ո´չ ալ մեծարուած ու պատուըուած կը զգայ: Մեզմէ ո՞վ իր սրտին ուզածը խնդրելու համար, կրնայ ՀԱՄԱՐՁԱԿՈՒԹԵԱՄԲ մօտենալու մասին խօսիլ: ՀԱՄԱՐՁԱԿՈՒԹԵԱՄԲ մօտենալու մասին կրնանք խօսիլ միայն այն ատեն` երբ մեր խնդրածը աստուածային բաներն են, այլ խօսքով` անոր ողորմութիւնն ու շնորհքը: (Շարունակելի):

 

Վաղինակ Ծ. Վրդ. Մելոյեան