Սեպտեմբեր 1

 

Ինչպէ՞ս կրնանք ընդունիլ մեր նմանը

 

Որպէսզի դադրինք ուրիշները փրկութեան անարժան նկատելէ, պէտք է ընդունինք Յիսուսը իբրեւ Փրկիչ մեր սիրտերուն մէջ։ Յիսուսը չընդունող մարդը դժուար թէ կարենայ իր նմանը ընդունիլ։ Երբ սիրոյ Իշխանը՝ Յիսուս, դարձնենք բնակիչ մեր սիրտերուն, ա՛յն ատեն միայն պիտի կարենանք սիրել մեր հաւասարները։ Յիսուսի քաղցրութիւնը ճաշակողը, կþազատագրուի ուրիշին հանդէպ իր ունեցած դառնութենէն։ Պէտք է մտերմանալ Աստուծոյ որպէսզի կարենանք խորթ չնկատել մեր նմանը։ ԶԱստուած սիրող մարդը չի կրնար ատել իր նմանը, որուն սիրոյն համար Աստուած իր արիւնը թափեց։ ԶԱստուած մեծարող մարդը չի կրնար նախատել իր նմանը, որուն նախատինքը վերցնելու համար Աստուած հրաժարեցաւ իր փառքէն։

 

Սեպտեմբեր 2

 

Հաւատալ Աստուծոյ խոստումներուն

 

Ոեւէ մէկը կատարուած մեծ խոստումի մը հաւատք ընծայելէ առաջ, նախ բնականօրէն կը նայի խոստացողին նկարագիրին եւ նկատի կþառնէ անոր կարողութիւնը, եւ ըստ այնմ կը ճշդէ, եթէ երբեք պէտք է հաւատայ տրուած խոստումին թէ ոչ։ Աստուած ամենակարող խոստացող մըն է։ Դուն որեւէ պատճառ չունիս չհաւատալու իր խոստումներուն։ Մարդիկ կրնան պայմաններու բերումով փոխել իրենց խօսքը եւ տէր չկանգնիլ իրենց խոստումներուն, բայց Աստուած այդպիսի բան չþըներ։ Աստուած անել կացութեանց դիմաց չի հրաժարիր իր կատարած խոստումներէն։ Անոր կարողութիւնը նուազութիւն չþարձանագրեր եւ ո՛չ ալ կամքը՝ թուլութիւն։ Ան իր խօսածը կատարելու եւ խորհածը գործադրելու կարողութիւնը ունի (Ես 46.11)։

 

Սեպտեմբեր 3

 

Ամենօրեայ յարաբերութիւն Աստուծոյ հետ

 

«Ամենօրեայ մեր հացը այսօր եւս մեզի տուր» (Մտ 6.11)։ Ինչո՞ւ Յիսուս սորվեցուց մեզի «Ամենօրեայ մեր հացը» խնդրել, եւ ո՛չ թէ մէկ շաբթուայ կամ մէկ ամսուայ հացը։ «Ամենօրեայ» բառը ցոյց կու տայ որ Յիսուս կþուզէ ամենօրեան յարաբերութեան մէջ ըլլանք Աստուծոյ հետ։ Ամէ՛ն օր պէտք է աղօթել եւ ո՛չ թէ ժամանակ առ ժամանակ։ Մի՛շտ աղօթենք եւ ո՛չ թէ միայն ատեն երբ նեղութեան մէջ իյնանք։ Յարատե՛ւ խնդրենք եւ ո՛չ թէ միայն երբ կարիքի մէջ ըլլանք։ Ինչպէս ամէն օր նիւթական հացի պէտք ունինք որպէսզի Ֆիզիքապէս մեծնանք, այնպէս ալ ամէն օր աննիւթական հացին՝ Սուրբ Հոգիին եւ Աստուծոյ կենսատու խօսքին պէտք ունինք, որպէսզի հագեւորապէս աճինք ու զօրանանք։

 

Սեպտեմբեր 4

 

Աղօթքով սկսինք, ուրախութեամբ վերջացնենք

 

Որքա՜ն մարդիկ կան որոնք իրենց օրը կը սկսին առանց աղօթքի եւ առանց Աստուծոյ, եւ կþակնկալեն մեծամեծ յաջողութիւններ ձեռք ձգել։ Նման մարդիկ իրենց օրը կը սկսին մտահոգութեամբ եւ կþաւարտեն տրտունջքով։ Սիրելի՛ս, առանց աղօթքի եւ առանց աստուածային առաջնորդութեան սկսուած օր մը, անօրհնաբեր օր մը կþըլլայ։ Եթէ մեր օրը սկսինք աղօթքով՝ զայն պիտի աւարտենք փառաբանութեամբ։ Եթէ օրը սկսինք ծառայութեամբ՝ զայն իր լրումին պիտի հասցնենք սրտի գոհունակութեամբ։ Եթէ օրը սկսինք յանձնուելով՝ պիտի վերջացնենք յաղթութեամբ։ Եթէ օրը սկսինք քրտինքով՝ պիտի վերջացնենք արդիւնքով։ Առանց Աստուծոյ օրհնութեան սկսուած օր մը՝ առ յաւէտ կորսուած օր մըն է։

 

Սեպտեմբեր 5

 

Փախչինք մեղքէն Յովսէփի նման

 

Պետափրէս դահճապետին կինը իր աչքը տնկած էր Յովսէփին վրայ բայց Յովսէփ տեղի չէր տար։ Օր մը երբ կինը բռնեց Յովսէփին հանդերձը եւ ստիպեց անոր որ հետը պառկի՝ «Յովսէփ իր հանդերձը անոր ձեռքը թողուց ու փախաւ դուրս ելաւ» (Ծն 39.12)։ Այս կնոջ նման Սատանան ինք եւս ամէն օր կը բռնէ մեր հանդերձը եւ կþուզէ ստիպել որ տեղի տանք իր կամքին, բայց մենք Յովսէփի նման պէտք է հեռո՛ւ փախչինք անկէ։ Օր մը Ս. Օգոստինոս փողոցին մէջ հանդիպեցաւ իր նախկին պոռնիկներէն մէկուն եւ սկսաւ հակառակ ուղղութեամբ վազել։ Պոռնիկ կինը ետեւէն վազելով ըսաւ. «Օգոստինոս ինչո՞ւ կը փախչիս, ես նո՛յն այդ անձն եմ»։ Սուրբը պատասխանեց. «Կը փախչիմ, որովհետեւ ես նոյն այդ անձը չեմ»։

 

Սեպտեմբեր 6

 

Մահուան պարտութիւնը

 

Կþըսուի թէ հարաւային Ափրիկէի մէջ տեղ մը կար որ կը կոչուէր «անյուսութեան կէտը»։ Այս կէտը կը գտնուէր արագահոս գետի մը մէկ դարձուածքին վրայ։ Մէկը չէր կրցած այդ բաժնէն նաւարկելով անցնիլ առանց ընկղմելու։ Բայց երբ Վասքօ Տի Ղամա անուն անձ մը յաջողեցաւ գետի այդ կէտէն անցնիլ առանց վտանգի, այդ կէտը դադրեցաւ «անյուսութեան կէտը» կոչուելէն եւ կոչուեցաւ «Բարի յոյսի կէտը»։ Մարդկութեան կեանքին մէջ ալ կար «անյուսութեան կէտ» մը, որմէ բոլոր մարդիկ կը սարսափէին։ Այդ կէտը մահն էր։ Բայց երբ Քրիստոս անցաւ այդ «անյուսութեան կէտէն»՝ մահէն, եւ յաղթականօրէն վերադարձաւ անկէ, հաւատացեալ մարդուն համար մահը դարձաւ դէպի յաւիտենական լոյսն ու յոյսը առաջնորդող նաւարկութիւն մը։

 

Սեպտեմբեր 7

 

Չկա՛յ կեանք առանց մահուան

 

«Քրիստոսի հետ խաչին վրայ մեռայ եւ այլեւս կենդանի եմ. ես չէ որ կþապրիմ, այլ՝ Քրիստոս է որ կþապրի իմ մէջս» (Գղ 2.20)։ Քրիստոս յաւիտենական կեանքի դուռը բացաւ մեր առջեւ իր մահուամբը խաչին վրայ։ Առանց մեր Տիրոջ մահուան ու յարութեան, մենք պիտի չկրնայինք յարութիւն առնել դէպի նոր կեանքը եւ նոր կեանքին համար։ Քրիստոսի յարութեան օրինակը մեր վրայ առնելու համար, բացարձակ պայման է անոր մահուան օրինակը նաեւ առնելու մեր վրայ։ «Քրիստոսի հետ խաչին վրայ» չմեռնողը, Քրիստոսով ու Քրիստոսի համար յարութիւն չի կրնար առնել։ Սիրելի՛ ընթերցող, դուն մեռա՞ծ ես աշխարհին համար։ Մեռցուցա՞ծ ես խաչին վրայ մարմինդ իր բոլոր ցանկութիւններով։ Եթէ մեռցուցած ես, ուրեմն, «Քրիստոս է որ կþապրի» մէջդ։

 

Սեպտեմբեր 8

 

Աստուածասէրին եւ աշխարհասէրին մահը

 

Վերածնեալ եւ նորոգեալ հաւատացեալին համար, մահը, վիշտէն ու տառապանքէն ազատելու առիթ մըն է, իսկ աշխարհը սիրող մարդուն համար, մահը նո՛ր եւ սաստիկ վիշտի առաջնորդող դուռ մըն է։ Ինչպէս աշխարհասէր մարդը կը մեռնի, աստուածասէր մարդը ի՛նք եւս կը մեռնի։ Բայց անոնց մահը նոյն ձեւով չþըլլար։ Աստուածասէր մարդը երբ իր հոգին աւանդէ՝ կը դիմաւորուի հրեշտակներու կողմէ, իսկ երբ աշխարհասէր մարդը իր հոգին աւանդէ՝ կը դիմաւորուի չար ու պիղծ ոգիներու կողմէ։ Երբ անապաշխար մէկը մեռնի՝ երկինքը սգատունի կը վերածուի, իսկ երբ հաւատացեալ մը վախճանի՝ երկինքը հարսնետան կը վերածուի, այնպիսի հարսնետան մը, ուր Փեսան՝ Քրիստոս, անձնապէս կը դիմաւորէ հոն եկող իր զաւակները։

 

Սեպտեմբեր 9

 

Աստուծոյ համար արժէք ունեցող մարդը

 

Աշխարհի համար արժէք ունեցող մարդը դրամով հարուստ մարդն է, իսկ Աստուծոյ հայեացքով հարուստ մարդը՝ Քրիստոսը ունեցողն է։ Աշխարհի համար արժէք է իր աթոռին վրայ բազմած բռնակալ Պիղատոս մը, բայց Աստուծոյ համար արժէք է՝ Յիսուսի կողքին խաչին վրայ գամուած աւազակ մը։ Աշխարհը արժէք կու տայ մեծահարուստներուն, իսկ Աստուած՝ աղքատ Ղազարոսներուն։ Աւելի լաւ է աւելածու ըլլալ եւ արքայութեան զաւակ, քան թագաւոր ըլլալ եւ դժոխքի զաւակ։ Իսկ դո՛ւն, հաւատացեա՛լ բարեկամ, ո՞վ կը նկատես արժէք ունեցող մարդ։ Զգո՛յշ եղիր։ Չըլլայ թէ անտեսես Աստուծոյ հաւնածները եւ սիրես աշխարհի սիրածները։ Ան որուն Աստուած կը մեծարէ, դուն չանարգես։ Աստուծոյ սիրածները եթէ նախատես՝ Աստուծոյ թշնամութիւն ըրած կþըլլաս։

 

Սեպտեմբեր 10

 

Խոնարհները տեսնող Բարձրեալը

 

«Թէպէտ Տէրը բարձր է, բայց խոնարհը կը տեսնէ» (Սղ 138.6)։ Փա՜ռք ու փառաբանութիւն մեր Աստուծոյն որուն ուշադրութիւնը կեդրոնացած չէ մեծագործ ու մեծանուն մարդոց վրայ, այլ՝ համեստ, հեզ ու խոնարհ մարդոց վրայ։ «Տէրը բարձր է, բայց խոնարհը կը տեսնէ»։ Հարուստ է բայց աղքատը կը նշմարէ։ Սուրբ է բայց մեղաւորներուն մօտենալու չի քաշուիր։ Հզօր է բայց չþոտնահարեր տկարը։ Ամենակարող է բայց չի քննադատեր մեր տկարութիւնները։ Մարդը այդպէս չէ։ Մարդը որոշ բարձր դիրքի հասնելէ ետք, կը սկսի անտեսնել իր հաւասարը, լքել կարիքի մէջ եղողը, մոռնալ տկարը։ Տէրը երբե՛ք պիտի չմոռնայ մարդոց աչքերէն ու ծափահարութիւններէն հեռու կատարած մեր պզտիկ գործերը։

 

Սեպտեմբեր 11

 

Աստուծոյ գուրգուրալից աչքը

 

Աստուած իր աչքին բիբին պէս կը գուրգուրայ իր զաւակներուն վրայ։ Ան իր աչքը մեզմէ չի հեռացներ երբեք։ Անոր աչքին մէջ կայ սէր եւ գթութիւն։ Անոր աչքերէն կը հոսին գուրգուրանք ու գորով։ Աստուծոյ աչքերը մեզ գօտեպնդող եւ մխիթարող հայեացք ունին։ Անոր աչքերը մեր կեանքին մէջ տկարութիւններ փնտռող աչքեր չեն։ Անոր աչքերը դատաւորի աչքեր չեն, այլ՝ բժիշկի։ Ան մեր մեղքերը չի փնտռեր որպէսզի զանոնք մեր աչքերուն առջեւ շարէ, այլ որպէսզի զանոնք Յիսուսի մարմնին վրայ դնէ։ Երանի՜ անոր որ չի փախչիր Աստուծոյ աչքերէն, ընդհակառակը, կþապրի անոնց հսկողութեան ներքեւ։ Աստուծոյ աչքին հսկողութիւնը վայելողը՝ հեռո՛ւ կը մնայ ամէն տեսակի կործանիչ աղէտներէ։

 

Սեպտեմբեր 12

 

Միայն անունո՞վ քրիստոնեայ ես

 

Ողբերգութի՛ւն է ապրող Փրկիչին անունը կրել բայց մեռած ըլլալ հոգիով։ Ցաւալի՛ է Յիսուսի սուրբ անունը կրել բայց պղծուած ըլլալ մեղքով։ Քրիստոնեայ անունը կրելնուս համար մենք պատասխանատու ենք Քրիստոսի առջեւ։ Կը պատմուի որ Մեծն Ալեքսանդրի զինուորներէն մէկը վախով լեցուեցաւ երբ օր մը զինք կեցուցին իր թշնամիին առջեւ։ Մեծն Ալեքսանդր իր վախկոտ զինուորին հարցուց. «Ի՞նչ է անունդ»։ Ան պատասխանեց. «Ալեքսանդր»։ Կայսրը զարմացաւ որ իր զինուորին անունն ալ Ալեքսանդր է եւ անոր ըսաւ. «Բարեկա՛մ, կա՛մ անունդ փոխէ եւ կամ՝ վերաբերմունքդ»։ Սիրելինե՛ր, քրիստոնեային չի վայելեր տկար ու վախկոտ ըլլալ։ Կա՛մ պէտք է դադրինք այդ անունը կրելէ եւ կամ՝ պէտք է մեր կեանքով փաստենք որ քրիստոնեայ ենք։

 

Սեպտեմբեր 13

 

Յիսուսի հետ եղողին համար

պարտութիւն չկայ

 

Յիսուսի հետ ըլլալը մեզ փորձանքներէ հեռու չի պահեր, այլ մեզ յաւերժապէս իյնալու վտանգէն է որ հեռու կը պահէ։ Յիսուսի միանալով պատերազմները չեն դադրիր մեր կեանքերուն մէջ, այլ պարզապէս պատերազմներուն ընթացքին յաղթութիւնն է որ անխուսափելի կը դառնայ։ Յոբ սարսափելի հոգեւոր պատերազմներէ անցաւ, բայց ան կրցաւ այդ բոլորէն դուրս գալ յաղթութեամբ, որովհետեւ հաւատարիմն Աստուած իրեն հետ էր։ Փորձանքներէն մեր յաղթական դուրս գալը արդիւնքն է Աստուծոյ հաւատարիմ ըլլալուն։ Անոր հաւատարմութիւնը բացայայտ կը դառնայ ծանր փորձութեանց ժամանակ։ Եթէ ծանրակշիռ փորձութիւն մը հանդէս կը բերէ մեր հաւատքին զօրութիւնը, ապա միւս կողմէն, պէտք է ընդունիլ որ փորձութիւնը հանդէս կը բերէ Աստուծոյ հաւատարմութիւնը։

 

Սեպտեմբեր 14

 

Խաբուած փրկուածներ

 

Փրկութեան վերաբերեալ սխալ հասկացողութիւն մը կայ որմէ անհրաժեշտ է ձերբազատիլ։ Բնա՛ւ չկարծենք որ գէշ բնաւորութիւն մը մէկդի ձգելով, կամ վատ սովորութենէ մը ազատագրուելով, կրնանք փրկութեան արժանի դառնալ։ Փրկութիւնը մեր կատարած չար գործերուն վերջ դնելով չþսկսիր, այլ Յիսուսը մեր մէջ ընդունելով։ Եթէ մէկը ստախօսութեան եւ հայհոյեանքի գէշ սովորութիւն ունի եւ զանոնք դադրեցնէ, այդ չի նշանակեր որ ան փոխուեցաւ կամ նորոգուեցաւ, եւ հետեւաբար, Աստուած պարտաւոր է զայն փրկել։ Մարդը չի կրնար ներքին փոփոխութիւն մը կամ նորոգութիւն մը ապրիլ առանց Յիսուսի փրկարար ու այլակերպիչ շնորհքին։

 

Սեպտեմբեր 15

 

Նշան մի՛ խնդրեր որպէսզի հաւատաս

 

«Ի՞նչ հրաշք պիտի գործես, որպէսզի տեսնենք եւ քեզի հաւատանք. ի՞նչ պիտի ընես» (Յհ 6.30)։ Շատ տարօրինակ է հրեաներուն այս հարցումը Յիսուսի ուղղուած։ Տարօրինակ է անոր համար որ տակաւին օր մը առաջ Յիսուս հրաշքով մը կերակրած էր հինգ հազար հոգիներ, իսկ հիմա իրմէ կը խնդրեն հրաշք մը գործել, որպէսզի հաւատային իրեն։ Յաճախ մարդիկ նշաններ կը խնդրեն Աստուծմէ եւ կþուզեն որ ան բան մը ընէ, որպէսզի հաւատան իրեն, եւ կը մոռնան այն բոլոր բաները զորս Յիսուս ըրաւ իրենց համար շուրջ երկու հազար տարիներ առաջ։ Սիրելի՛ հայորդի, դուն ալ Յիսուսէն իր գոյութիւնը փաստող նշան խնդրողներէ՞ն ես։ Կասկած մի՛ ունենար Յիսուսի հրաշագործութեան կարողութեան վրայ, բայց մի՛ խնդրեր հրաշք որպէսզի հաւատաս, այլ առանց տեսնելու հաւատալու պարգեւը խնդրէ։

 

Սեպտեմբեր 16

 

Տեղքայլ չընենք հաւատքի կեանքին մէջ

 

Հաւատքի կեանքը յարատեւօրէն աճող կեանք մը պէտք է ըլլայ։ Եթէ հաւատացեալ մը այսօր է՛ այն ինչ որ տարի մը առաջ էր, կը նշանակէ թէ ան ամբողջ տարի մը տեղքայլ ըրած է։ Հաւատքը երկաթի նման մնայուն գործածութեան պէտք է դրուի։ Ինչպէս երկաթը կը ժանգոտի եթէ չգործածուի, այնպէս ալ հաւատքը ժանգ կը կապէ եւ անգործածելի կը դառնայ եթէ երբեք աղօթքի եւ Աստուածաշունչի ընթերցումի ճամբով չբիւրեղանայ եւ չզօրանայ։ Դուն ամէն օր ժամանակ կþանցնե՞ս Աստուծոյ հետ։ Ամէն օր Աստուծոյ խօսքով կը սնանի՞ս։ Էութեանդ մէջ Սուրբ Հոգիին կողմէ դրուած կենսատու ջուրը ամէն օր հաւատքի մականով կը խառնե՞ս։ Ինչպէս լճացած ջուրը կը նեխի, այնպէս ալ լճացած հաւատքը։ Զգո՛յշ եղիր հաւատքի լճացումէ ու նեխութենէ։

 

Սեպտեմբեր 17

 

Տրտունջքը կը խափանէ

Աստուծոյ օրհնութիւնը

 

Տրտնջալը աշխարհի մարդուն յատուկ է, հետեւաբար, Աստուծոյ զաւակները թող զգոյշ ըլլան տրտնջացող ոգի ունենալէ։ Տրտնջալը կը խափանէ Աստուծոյ մեծամեծ օրհնութիւնները մեր կեանքին մէջ եւ կը կորսնցնէ մեր վարձատրութիւնը։ Տրտնջացող բերանէն փառաբանութիւն չի բղխիր։ Դժգոհող հոգիէն գոհութեան երգ չի ժայթքիր։ Եբրայեցիները միշտ դժգոհ էին։ Դժգոհ էին երբ Եգիպտոսի մէջ էին, եւ դժգոհ մնացին երբ ազատագրուեցան Եգիպտոսէն։ Անապատին մէջ երբ նեղութեան հանդիպեցան, տրտնջացին եւ սկսան Եգիպտոսի փառաբանութիւնը կատարել, յիշելով անոր վարունգներն ու սեխերը, սոխերն ու սխտորները (Ղւ 11.5)։ Սիրելի՛ ընթերցող, կþարժէ՞ սոխի ու սխտորի համար դժգոհիլ ամենակալ եւ բարի Աստուծոյ դէմ։

 

Սեպտեմբեր 18

 

Փրկութիւնը դժոխքէն ազատիլը չէ

 

Յիսուս աշխարհ չեկաւ մեզ մեղքի ստրկութենէն եւ դժոխքէն ազատագրելու համար միայն, այլ նաեւ մեզ Աստուծոյ զաւակ դարձնելու համար։ «Մեզ խաւարի իշխանութենէն ազատեց եւ բերաւ իր սիրելի Որդիին իշխանութեան տակ» (Կղ 1.13)։ Կան մարդիկ որոնք Յիսուսի կու գան որովհետեւ դժոխքէն կը վախնան եւ ո՛չ թէ որովհետեւ սէր ունին իրեն հանդէպ։ Յիսուս կը հասկնայ հոգին այսպիսի մարդոց ու կը գթա անոնց վրայ։ Բայց այսպիսի մարդիկ պէտք է խնդրեն Յիսուսէն որ իրենց սրտին մէջ իրեն հանդէպ սէր դնէ։ Դժոխքէն փախչիլը բայց երկինքը չցանկալը որեւէ ձեւով չþօգտեր մեզի։ Փրկութիւնը դժոխքէն ազատիլը չէ, այլ Յիսուսի հետ յաւիտենապէս ըլլալն ու ապրիլն է։

 

Սեպտեմբեր 19

 

Պարգեւը ընդունելով Պարգեւիչը չուրանանք

 

Աստուծոյ տուած պարգեւները պատճառ թող չըլլան որ ուրանանք զինք։ Երբեմն մարդիկ կը հարստանան, կալուածներու տէր կը դառնան, ապա կը մոռնան զԱստուած՝ տուիչը այդ բոլորին։ Ինչ որ ունինք եւ ինչ որ կը վայելենք, Աստուծոյ կողմէ մեզի տրուած է։ Սխալ բան չէ վայելել Աստուծոյ կողմէ մեզի տրուածը, բայց սխալ է մեր կեանքին վայելքն ու երջանկութիւնը տեսնել տրուածին մէջ փոխանակ Տուողին մէջ։ Տիրոջմով բանի մը տէր դառնալէ ետք չուրանանք Տէրը։ Ասիկա միայն նիւթական պարգեւին չի վերաբերիր, այլ՝ աստուածային բոլոր պարգեւներուն։ Օրինակ, բժշկելու պարգեւը ունեցողը թող չկարծէ որ ինքն է որ կը բժշկէ։ Ուրիշները դարձի բերողը թող չխորհի որ ինքն է դարձի բերողը։

 

Սեպտեմբեր 20

 

Ի՞նչ պիտի ըլլայ աշխարհի վիճակը

 

Ի՞նչ պիտի ըլլայ աշխարհի վիճակը երբ աղքատութիւնն ու աղքատները կը շատնան իսկ աղքատութեան առաջքը առնելու միջոցառումները կը նուազին։ Ի՞նչ պիտի ըլլայ մարդոց կացութիւնը երբ անարդարներուն եւ անարդարութեան ձայնը կը բարձրանայ հետզհետէ, իսկ Քրիստոսով արդարացած եւ արդարասէր մարդոց կը պարտադրուի լուռ կենալ եւ չխանգարել առօրեայ կեանքին բնականոն ընթացքը։ Ի՞նչ պիտի ըլլայ տկարին ու համեստ դասակարգին պատկանող մարդոց արժանապատուութեան հարցը, երբ զօրաւոր ու ամբարտաւան մարդիկ իրե՛նք է որ կþիշխեն աշխարհի մէջ։ Ըսէ՛ ինծի, ո՛վ մարդ, ի՞նչ պիտի ըլլայ այս բոլորին վերջը։ Ըսէ՛ ինծի, Տէ՛ր, ե՞րբ պիտի գայ ամէն բանի աւարտը։

 

Սեպտեմբեր 21

 

Աստուծոյ փառք բերող կեանք մը ապրինք

 

Աստուածաշունչին մէջ երբեք չենք կարդար որ մարդիկ Պօղոսի կեանքը դիտելով զԱստուած կը փառաւորէին այնքան ատեն երբ տակաւին ան դարձի չէր եկած։ Բայց երբ Քրիստոս հանդիպեցաւ իրեն Դամասկոսի ճամբուն վրայ, ան դարձաւ տարածիչը Քրիստոսի սիրոյն ու ջատագովը անոր հաւատքին. մարդիկ լսելով որ Սօղոսը եղած էր Պօղոս, հալածիչը դարձած է տարածիչ, իր պատճառով սկսան զԱստուած փառաւորել (Գղ 1.23-24)։ Հոսկէ սորվիր, ո՛վ բարեկամ, որ մէկը պիտի չփառաւորէ զԱստուած ու պիտի չգոհանայ անկէ քու պատճառովդ, եթէ դուն ճշմարտապէս դարձի եկած մէկը չես։ Իսկ եթէ ճշմարտապէս դարձի եկած մէկն ես՝ կեանքդ պէտք է նմանի Պօղոս առաքեալի կեանքին։ Կեանք մը՝ որ Յիսուսի սէրը կþարտաբուրէ, կեանք մը՝ որ Յիսուսի հաւատքը կը տարածէ, կեանք մը՝ որ մարդոց մեղքերուն համար արտասուել գիտէ։

 

Սեպտեմբեր 22

 

Տէ՛ր, մի՛ յիշեր ըրածս Քեզի,

այլ յիշէ՛ ըրածդ ինծի համար

 

Գթառատ Տէ՛ր, իմ սերմանած չար սերմերուս փոխարէն, յիշէ՛ Գեթսեմանիի հողին վրայ սերմանած քրտինքիդ արիւնախառն կաթիլները՝ եւ գթա՛ ինծի։ Ողորմա՛ծ, մեղքի փուշերուն դէմ մղած պայքարիս մէջ յաճախադէպ գլորումներուս փոխարէն, մտաբերէ՛ գլուխիդ դրուած փշէպսակը՝ եւ ողորմէ՛ ինծի։ Անկողմնակա՛լ, երբեմն աշխարհի կողմը բռնած ըլլալուս իրողութեան փոխարէն, մի՛տքդ բեր կողիդ վէրքէն հոսող արիւնն ու ջուրը՝ եւ կողքի՛ս կեցիր։ Օրհնեա՛լ, անէծքի արժանի կեանքիս փոխարէն, յիշէ՛ անէծքի այն փայտը որուն վրայ կախուեցար, զայն ինծի համար օրհնութեան աղբիւրի վերածելով՝ եւ օրհնէ՛ ինծի։ Շնորհալի՛, չարդարացուելիք անշնորհալի գործերուս փոխարէն, յիշէ՛ փրկարար շնորհքդ՝ եւ շնորհէ՛ ինծի արդարութեան գործեր կատարեմ։

 

Սեպտեմբեր 23

 

Կեանքիդ ղեկը Յիսուսի յանձնէ

 

Քրիստոնեայ մարդուն կեանքը մրրկալից նաւարկութիւն մըն է։ Մի՛ ելլեր հովերու դիմաց առանց հովի Արարիչը հետդ առնելու։ Սեփական ջանքովդ չես կրնար առաջնորդել կեանքիդ նաւը դէպի խաղաղութիւն։ Ոմանք միայն անունով քրիստոնեայ են, եւ ոմանք ալ՝ իրապէս։ Անոնք որոնք միայն անունով քրիստոնեայ են՝ Քրիստոս կը գտնուի իրենց նաւակին յետսակողմը, քնացած վիճակի մէջ (Մր 5.38)։ Իսկ անոնք որոնք իրապէս քրիստոնեայ են՝ իրենց կեանքի ղեկը Քրիստոսի ձեռքին մէջն է։ Սիրելի՛ բարեկամ, ո՞ւր է Քրիստոս կեանքիդ նաւակին մէջ. նաւակին յետսակո՞ղմը, թէ՝ նաւակին ղեկին ետին։ Դուն ալ աշակերտներուն նման միայն փոթորիկի՞ ատեն կը դիմես Յիսուսի որ կեանքիդ յետսակողմը, այսինքն՝ մէկ անկիւնը դրած ես։ Յիսուսի տեղը կեանքիդ մէկ անկիւնը պէտք չէ ըլլայ, այլ կեանքիդ մէջտեղը՝ ճիշդ ղեկին ետին։

 

Սեպտեմբեր 24

 

Աստուծոյ իսկական բնակարանը

 

Երկինքը որուն մէջ Աստուած կը բնակի մարդուն սիրտն է։ Ուստի, զԱստուած փնտռող մարդը, թող զայն չփնտռէ իր սրտէն դուրս։ Աստուծոյ ներկայութիւնը մեր սիրտերուն մէջ կը նմանի մոխիրին տակ թաղուած կայծերուն կամ բոցին։ Կը բաւէ որ հաւատքի մականով պեղենք մեր սիրտը, եւ ահա Աստուծոյ սիրոյն կայծերը վերստին պիտի բոցավառին եւ համակեն մեր ողջ էութիւնը։ Արտերուն տակ թաղուած կան հոսող գետերու զուլալ ջուրերը։ Երբ արտը փորուի քիչ մը խորունկ, հոն գտնուող ջուրը դուրս կը ցայտէ եւ կþոռոգէ անջրդի արտերը։ Սիրելի՛ս, գիտե՞ս որ սրտիդ խորունկ տեղերը թաղուած են ջուրի վճիտ աղբիւրներ։ Պեղէ՛ սիրտդ հոն Յիսուսը գտնելու հաւատքով, եւ պիտի տեսնես որ «քու սիրտէն կենսատու ջուրի գետեր պիտի բղխին» (Յհ 7.38)։

 

Սեպտեմբեր 25

 

Աստուած եւ մարդ իրարու մէջ կը գտնուին

 

Ո՛չ միայն Աստուած կը գտնուի մարդուն սրտին մէջ, այլեւ՝ մարդն ալ կը գտնուի Աստուծոյ սրտին մէջ։ Գտնուիլը տարբեր է, ապրիլը՝ տարբեր։ Երբ Աստուծոյ ներկայութեան գիւտը կատարենք մեր կեանքերուն մէջ, ան կը դադրի լոկ «գտնուող» Աստուած մը ըլլալէ եւ կը դառնայ ապրող ու ապրեցնող Աստուած։ Եթէ ընդունինք որ Աստուած կþապրի մարդուն մէջ եւ մարդը՝ Աստուծոյ մէջ, մեր վերաբերմունքը մարդուն նկատմամբ հիմնովին պիտի փոխուի։ Պիտի սկսինք պատուել ու յարգել մարդը։ Մարդը յարգողը զԱստուած է որ պատուած կþըլլայ։ Աստուած մարդը ստեղծեց իր փառքին համար, հետեւաբար, մարդը սիրողը զԱստուած է որ փառաւորած կþըլլայ։

 

Սեպտեմբեր 26

 

«Ձեզի նոր սիրտ պիտի տամ»

 

«Ձեզի նոր սիրտ պիտի տամ եւ ձեր ներսիդին նոր հոգի պիտի դնեմ» (Եզ 36.26)։ ԶԱստուած սիրել ուզող մարդոց, Աստուած կը խոստանայ նո՛ր սիրտ, սիրո՛վ լեցուն սիրտ պարգեւել, ինչպէս նաեւ նո՛ր հոգի, աստուածպաշտութեան կրակո՛վ վառած հոգի՛ պարգեւել։ Ինչպէս Ֆիզիքապէս հիւանդ սիրտ ունեցող մարդը կարիքը ունի սրտի գործողութեան, այնպէս ալ անապաշխար մարդը, պէտք է ենթարկուի սրտի գործողութեան. գործողութիւն մը որ Սուրբ Հոգին կը կատարէ։ Սուրբ Հոգին կը վերցնէ մեր ներսիդէն հին սիրտը, իսկ Յիսուս անոր փոխարէն նո՛ր սիրտ կը դնէ։ Առանց այդ նոր սրտին չենք կրնար նո՛ր ու լիրալի՛ր յարաբերութեան մէջ ըլլալ Աստուծոյ հետ։ Սիրելի՛ ընթերցող, թոյլ տուա՞ծ ես որ Սուրբ Հոգին կատարէ սրտիդ գոծողութիւնը։

 

Սեպտեմբեր 27

 

Սուրբ Հոգիին կատարած

սրտի գործողութիւնը

(Շրնկ. նախորդ թիւին)

 

Աստուծոյ եւ մարդոց կատարած գործողութեանց միջեւ տարբերութիւններ կան։ Մարդոց կատարած սրտի գործողութիւնը երբեմն կը յաջողի եւ երբեմն կը ձախողի, բայց Աստուծոյ կատարած սրտի գործողութիւնը, միշտ ալ կը յաջողի։ Ֆիզիքական սրտի գործողութենէն ետք, մարդիկ կը կորսնցնեն իրենց կայտառութիւնն ու վառվռունութիւնը, իսկ հոգեւոր սրտի գործողութենէն ետք, մարդիկ կը սկսին աւելի կենսուրախ եւ առոյգ ըլլալ։ Դարձեալ, Ֆիզիքական սրտի գործողութենէն ետք, մարդիկ կը սկսին մնայուն կերպով ապրիլ վախով եւ զգուշութեամբ, իսկ հոգեւոր սրտի գործողութենէն ետք, անոնք ձերբազատած կþըլլան ամէն վախէ եւ ստրկութենէ։

 

Սեպտեմբեր 28

 

Առանց խոնարհեցման չկա՛յ բարձրացում

 

Աստուած կþուզէ իր զաւակները բարձրացնել եւ մեծարել, բայց այդ ընելու համար, վստահ ըլլանք որ ան մեզ պիտի անցնէ խոնարհութեան դասարաններէն։ Որպէսզի Յիսուս մեզ առնէ իր ուսերուն վրայ ինչպէս առաւ կորսուած ոչխարը, պէտք է նախ Մարիամի նման սորվինք իր ոտքերուն քով նստիլ։ Իր ոտքերուն քով չնստած, չփորձենք իր ուսերուն վրայ բարձրանալ։ Ան որ կը մերժէ խոնարհեցուիլ, Աստուած զայն չի բարձրացներ։ Ան որ չþուզեր վիրաւորուիլ, բնա՛ւ կատարեալ հոգեւոր առողջութեան չի հասնիր։ Յովսէփ եթէ փոսին մէջ չնետուէր, փարաւոնին գահը պիտի չբարձրանար։ Դանիէլ եթէ առիւծներու գուբը չձգուէր, պիտի չարժանանար այնքան մեծարանքի։

 

Սեպտեմբեր 29

 

Սորվինք նայիլ Յիսուսին

 

Այնքան ատեն երբ մեր ուշադրութիւնը կեդրոնացուցած ենք մեր անձերուն վրայ, չենք կրնար հնազանդիլ Պօղոս առաքեալի խօսքին եւ նայիլ մեր հաւատքի հիմնադիրին՝ Յիսուսի (Եբր 12.2)։ Երբ կը փնտռենք աթոռներ որպէսզի իշխենք ուրիշներուն վրայ, Յիսուս երբեք չի կրնար բազմիլ մեր կեանքի աթոռին վրայ իշխանաբար։ Իր ես-ը չուրացողը չի կրնար Յիսուսը ընդունիլ։ Սիրելի՛ բարեկամ, ամէն մարդու մօտ մենք կը գտնենք «տեղ մը հասնելու» փափաքը։ Ասոր մէջ սխալ բան չկայ։ Բայց յիշենք հիմնական մէկ իրողութիւն, այն՝ որ մեր կեանքին նպատակը տեղ մը հասնիլը կամ բանի մը հասնիլը չէ, այլ Անձի մը հասնիլն է, այդ Անձին հետ նոյնանալն է, եւ այդ անձը Յիսուս Քրիստոս ի՛նքն է։

 

Սեպտեմբեր 30

 

Քրիստոնեայ մարդը՝ մարդոց միջեւ

 

Քրիստոնեայ մարդը իր հայեացքը դէպի երկինք ուղղողն է այո՛, բայց երկինքները թափառող կամ ամպերու վրայ ապրող մարդը չէ։ Ան մաս կը կազմէ աշխարհին։ Ան լոյսն է աշխարհին։ Ան մարդկութեան հաւատքի ճամբան ցոյց տուողն է։ Ան իր նմանը երկինք առաջնորդող ճամբան է։ Ան երկինքի սիրոյ սերմերը երկրի վրայ ցանողն է։ Ան Աստուծոյ զովարար շուքն է արարածներուն կեանքին մէջ։ Ան Յիսուսի օրինակին հետեւող մըն է։ Ինչպէս Յիսուս Քրիստոս երկինք մնալով չէր կրնար օրինակ ըլլալ մարդոց, այնպէս ալ քրիստոնեայ մարդը չի կրնար հաւատքի ու սիրոյ կենդանի օրինակ ըլլալ մարդոց, եթէ երբեք մարդոց կեանքէն քաշուող եւ անոնցմէ հեռո՛ւ ապրիլ ուզող մէկը ըլլայ։

 

ՎԱՂԻՆԱԿ Ծ. ՎՐԴ. ՄԵԼՈՅԵԱՆ