Մայիս 1

 

Չի բաւեր գիտնալ որ

Աստուած գոյութիւն ունի

 

Ընթերցող բարեկամ, կասկածէ վեր է որ կը հաւատանք Աստուծոյ գոյութեան. բայց հաւատալ որ ան կայ առանց յարաբերութեան մէջ ըլլալու անոր հետ՝ ոչինչ կþօգտէ մեզի։ Ի՞նչ կþարժէ հաւատալ որ Յիսուս Փրկիչ է, բայց չանդրադառնալ որ մենք փրկութեան կարօտ ենք։ Ինչո՞վ կþօգտուինք եթէ կը հաւատանք որ Քրիստոս միջնորդն է մարդկութեան՝ մեր երկնաւոր Հօր դիմաց, բայց չխնդրենք իր միջնորդութիւնը։ Մէկը իր ընկերոջ ըսաւ. «Ես գիտեմ որ եթէ վազեմ՝ կը յաղթեմ», ընկերը պատասխանեց. «Այո՛, ես ալ գիտեմ որ եթէ վազես՝ կը յաղթես, բայց այնքան ատեն որ չես վազեր՝ յաղթանակ չկա՛յ քեզի համար»։ Աստուծոյ մասին գիտնալը՝ մեզ յաղթանակի չþառաջնորդեր, այլ պէտք է վազել դէպի անոր, անով յաղթող դառնալու համար։

 

Մայիս 2

 

Շնորհքով լուսաւորուածը՝ յաղթող մարդ է

 

Քաջ գիտնանք, որ չենք կրնար հասնիլ ըղձալի յաւիտենականութեան առանց յաւիտենականութեան աղբիւրը եղող Տէր Յիսուսի արիւնին։ Իբրեւ լոյսի որդիներ կրնանք ապրիլ միայն ատեն՝ երբ թոյլ տանք որ Քրիստոսի շնորհքին լոյսը ծագի մեր սիրտերուն մէջ։ Շնորհքին լոյսին ծագումով, խաղաղութեան իշխանը՝ Քրիստոս, ի՛նք պիտի ըլլայ իշխողը մեր կեանքերուն մէջ։ Եւ երբ ի՛նք ըլլայ իշխողը, այն ժամանակ միայն կարող պիտի ըլլանք խաղաղութեամբ դիմակալելու կեանքի դժնդակ պահերը։ Յաղթանակի պսակն ու յաղթանակով Պսակողը լքած՝ անկարելի է որ յաղթանակի տիրանանք։ Չենք կրնար արդարանալ եթէ արդարութեան առաջնորդը չէ որ մեզ կþառաջնորդէ։

 

Մայիս 3

 

Քրիստոնեայ մարդը կոչուած է սո՛ւրբ ըլլալու

 

«Ինչպէս որ ձեզ կանչողը՝ Աստուած սուրբ է, դուք ալ սուրբ եղէք ձեր ամբողջ կեանքով» (Ա.Պտ 1.15)։ Աստուծոյ զաւակը սո՛ւրբ պէտք է ըլլայ, որովհետեւ ան կանչուած է այդպիսին ըլլալու (Հռ 1.7)։ Սո՛ւրբ պէտք է ըլլայ, որովհետեւ Քրիստոսի արիւնով սրբուած է (Յյտ 1.5)։ Սո՛ւրբ պէտք է ըլլայ, որովհետեւ իր մարմինը անդամն է Քրիստոսի սուրբ մարմինին՝ եկեղեցիին (Ա.Կր 6.15)։ Սո՛ւրբ պէտք է ըլլայ, որովհետեւ տաճար է Սուրբ Հոգիին եւ բնակարան Աստուծոյ (Ա.Կր 3.16, 6.19)։ Սո՛ւրբ պէտք է ըլլայ, որովհետեւ գործակիցն է Աստուծոյ, անդաստանն ու շինութիւնն է Աստուծոյ (Ա.Կր 3.9)։ Սո՛ւրբ պէտք է ըլլայ, որովհետեւ իր գլուխը Քրիստոս է եւ Քրիստոս սուրբ է (Եփ 5.23, Ա.Կր 11.3)։

 

Մայիս 4

 

Ունի՞ս կարօտը Յիսուսի

 

Աստուած «մարդուն մտքին մէջ յաւիտենականութիւնը ճանչնալու փափաք դրաւ» (Ժղ 3.11)։ Ընթերցող բարեկամ, յաւիտենականութիւնը ճանչնալու փափաք ունի՞ս։ Սիրտդ կը բաղձա՞յ երկինքը։ Հոգիդ կը ցանկա՞յ Աստուծոյ ներկայութեան։ Փափաք ունի՞ս միանալու հաւատացեալ բազմութեան եւ հանդէսով Աստուծոյ տունը մտնելու՝ ուրախութեան եւ օրհնութեան ձայներով (Սղ 42.4)։ Կը զգա՞ս թէ կարիքը ունիս Յիսուսի։ Կը գիտակցի՞ս թէ առանց Յիսուսի աղքատ ես ու խեղճ։ Երանի՛ քեզի եթէ կþանդրադառնաս որ կարօտը ունիս Յիսուսի։ Ասիկա կրնայ պատճառ մը ըլլալ որ դուն օր մը սրբանաս։ Աղօթէ որ Աստուած այդ կարօտը բորբոքէ մէջդ, որպէսզի կապուիս Յիսուսին։

 

Մայիս 5

 

Երկրին կեանքը երկինքէն կախեալ է

 

Յաւիտենական կեանքը շարունակութիւնն է ներկայ ժամանակաւոր կեանքին։ Երկրի վրայ է որ երկինքի քաղաքացիները կը դառնանք։ Նայինք վարդին, ծաղիկին ու ծառին։ Անոնք երկրի վրայ հաստատուած են, բայց իրենց աւիշը կը սպասեն երկինքէն, անոր ցօղէն ու անձրեւէն, անոր զովութենէն ու ջերմութենէն։ Անոնցմէ սորվինք երկինքին նայիլ, եւ հոնկէ սպասել մեր հոգեւոր սնունդը, Կեանքի Հացն ու Կենսատու Աղբիւրը։ Ինչպէս երկիրը առանց երկինքի օրհնութեան կը ցամքի, այնպէս ալ մարդկութիւնը առանց մեր երկնաւոր Հօր՝ հոգեւորապէս կը մեռնի։ Աստուած կեանքն է երկրի վրայ ապրող մարդկութեան։ Հաւատացեալ մարդը կոչուած իր կեանքով երկիրը երկինքի վերածելու։

 

Մայիս 6

 

Ո՛չ ոք ինքզինք ամբողջապէս կրնայ ճանչնալ

 

Մեր մեղաւորութիւնը ճանչնալն է որ մեզ կþառաջնորդէ Յիսուսի քաւչարար արիւնին։ Մեր անարժանաւորութիւնը ճանչնալն է որ մեզ կրնայ արժանի դարձնել յաւիտենական կեանքին։ Բայց զգո՜յշ ըլլանք։ Երբեք չկարծենք որ կրնանք ամբողջապէս ճանչնալ մեր անձերը։ Միայն Աստուած կրնայ մեզ լիովին ճանչնալ։ Եթէ Աստուած բանայ մեր սրտին ծալքերը, պիտի զարմանանք հոն տեսնելով հպարտութիւն, գոռոզութիւն եւ նախանձ։ Աստուծմէ զատ ուրիշ ո՛չ ոք կրնայ մեզ ազատագրել այդ բոլորէն։ Եւ այդ ընելու համար՝ երկա՜ր ժամանակ է հարկաւոր։ Եթէ ուզենք մեր սեփական ճիգով այդ բոլորէն ազատագրուիլ, ամբողջ յաւիտենականութիւնը բաւարար պիտի չըլլայ այդ ընելու համար։

 

Մայիս 7

 

Խաղաղութիւն՝ արդիւնքը Սուրբ Հոգիին

 

Խաղաղութիւնը Սուրբ Հոգիին արդիւնքն է (Գղ 5.22, Հռ 14.17)։ «Ինչպէս նիւթական, երեւելի այս աշխարհին մէջ երբ չկա՛յ խաղաղութիւն՝ չենք կրնար գտնել խնդութիւնը, մեր կեանքի ուրախութիւնը, նոյնպէս ալ մեր մտաւոր եւ հոգեւոր աշխարհին մէջ, որքան ատեն որ ալեկոծում եւ փոթորիկ կայ, որքան ատեն որ տակաւին խաղաղութեան դրօշը չէ որ կը ծածանի հանդարտ կերպով՝ այնքան ատեն մեր սիրտերն ու միտքերը չեն կրնար բարեացակամութիւն եւ հաճութիւն բերել, սէր եւ խնդութիւն ծնիլ, կատարեալ ուրախութեամբ եւ երջանկութեամբ աճիլ ու յորդիլ» (Զարեհ Արք. Ազնաւորեան)։

 

Մայիս 8

 

Սպասէ որ Աստուած քեզ ղրկէ

 

Յովհաննէս Մկրտիչ «Աստուծոյ կողմէ ղրկուած մարդ մըն էր, եկաւ Լոյսին համար վկայութիւն տալու, որպէսզի ամէն մարդ անոր միջոցաւ հաւատայ» (Յհ 1.6-7)։ Սիրելի՛ եղբայր եւ քոյր, առաքելութեան դաշտ մի՛ իջներ եթէ երբեք Աստուծոյ կողմէ ղրկուած չես, այլապէս՝ պիտի ձախողիս եւ ուրիշներուն ալ ձախորդութեան պատճառ պիտի դառնաս։ Սպասէ մինչեւ որ լսես Աստուծոյ ձայնը. «Ո՞վ ղրկեմ եւ մեզի համար ո՞վ պիտի երթայ» (Ես 6.8)։ Թոյլ տուր նախ Աստուած քեզ պատրաստէ եւ սորվեցնէ քեզի ընելիքդ։ Եթէ առանց Աստուծոյ կողմէ ղրկուած ըլլալու եւ առանց Աստուծոյ կողմէ պատգամ ստանալու սկսիս քարոզել ու պատգամել՝ պիտի չկրնաս դառնալ միջոց մը մարդիկը Յիսուսի բերելու։

 

Մայիս 9

 

Մենք վկաներն ենք Յիսուսի

 

«Իմ վկաներս պիտի ըլլաք» (Գրծ 1.8)։ Ասիկա Յիսուսի խօսքն է ուղղուած իր հետեւորդներուն։ Եթէ դուն ալ Յիսուսի հետեւորդներէն ես, այս խօսքը քեզի՛ ալ ուղղուած ուրեմն։ Վկան Յիսուսի մասին խօսողը չէ, եւ ո՛չ ալ Յիսուսի Փրկիչ ըլլալը ծանուցողը։ Մենք վկայ բառը կը գործածենք մէկու մը համար որ աչքով տեսած ու ականջով լսած է բան մը կամ անձ մը։ Յովհաննէս առաքեալ խօսելով Յիսուսի մասին՝ կþըսէ. «Մենք տեսանք եւ կը վկայենք» (Ա.Յհ 1.2)։ Սիրելի՛ս, դուն տեսածի՞դ մասին է որ կը վկայես, թէ՝ չտեսածիդ։ Լսա՞ծ ես իր ձայնը։ Եւ եթէ լսած ես, սրտիդ մէջ կրակ մը իջա՞ծ է։ Փորձառաբա՞ր կը ճանչնաս զինք, թէ՝ գիրքերէն ու քարոզիչներէն։ Դարձա՞ծ ես վկան իր սիրոյն, իր գութին եւ ողորմութեան։

 

Մայիս 10

 

Նախանձախնդի՞ր ես Աստուծոյ տունին հանդէպ

 

«Տանդ հանդէպ ունեցած նախանձախնդրութիւնս զիս պիտի այրէ» (Յհ 2.17)։ Սուրբ Օգոստինոս կþըսէ. «Իսկապէս Աստուծոյ տունին, այսինքն՝ եկեղեցիին նախանձախնդրութիւնը բոցավառեցաւ Յիսուսի սրտին մէջ, որ սիրեց զայն եւ իր կեանքը ընծայաբերեց անոր համար, որպէսզի յաւիտենական կեանքը պարգեւէ անոր, եւ որպէսզի զայն իր փառքին մասնակից դարձնէ»։ Այսօր, մենք որքանո՞վ նախանձախնդիր ենք Աստուծոյ եկեղեցիին հանդէպ։ Հոն ոչխարներ չկան, բայց ոչխարի մորթով գայլեր կան։ Հոն եկեղեցին պղծող լումայնափոխներ չկան, բայց կան Աստուծմէ աւելի դրամը սիրող մարդիկ։ Աստուծոյ տան մէջ կան ահաւոր մեղքեր. եթէ մարդիկ շարունակեն լուռ մնալ անոնց նկատմամբ, թող քաջ գիտնան որ Աստուած պիտի չշարունակէ լուռ մնալ, այլ ճիշդ ժամանակին պիտի միջամտէ։

 

Մայիս 11

 

Մոռցէ՛ք անցեալը եւ գալիքին նայեցէք

 

«Կþաշխատիմ անցեալը մոռնալ եւ գալիքին նայիլ» (Փլպ 3.13)։ Որքա՜ն մարդիկ կան որոնք չեն կրնար յառաջանալ իրենց հոգեւոր կեանքին մէջ՝ իրենց անցեալին պատճառով։ Եթէ երբեք Պօղոս առաքեալ իր անցեալի կեանքին նայէր եւ մնայուն կերպով իր աչքին դիմաց բերէր քրիստոնեաներուն հանդէպ իր յարուցած հալածանքները, երբե՛ք պիտի չկրնար աւետարանչութիւն ընել եւ Քրիստոսի վկան դառնալ։ Սիրելինե՛ր, մի՛ թոյլ տաք որ ձեր անցեալը թունաւորէ ձեր ներկան ու ապագան։ Եթէ Սատանան յիշեցնէ ձեզի ձեր անցեալին մէջ պատահած տխուր դէպքեր ու երեւոյթներ, դուք ալ անոր յիշեցուցէք որ Աստուած մոռցած է զանոնք։ Մոռցէ՛ք անցեալը եւ Յիսուսի անունով զօրացած առաջ անցէք։

 

Մայիս 12

 

Հաւատացեալը երկինքին պատգամն է երկրին

 

«Մեր լաւագոյն յանձնարարականը, որ ձեր սիրտերուն մէջ գրուած է՝ դուք էք, ձեր կեանքերով, որ ամէն մարդ կրնայ ճանչնալ ու կարդալ, եւ կրնայ յստակօրէն տեսնել՝ թէ Քրիստոսի նամակն էք դուք, պարզապէս մեր ձեռքով գրուած» (Բ.Կր 3.2-3)։ Հաւատացեալ մարդը երկինքին նամակն է ուղղուած երկրին։ Աշխարհասէր մարդիկ այդ նամակին մէջ պէտք է կարդան կամքը Աստուծոյ։ Հաւատացեալը պատգամաւորն է Աստուծոյ։ Ան ո՛չ միայն պատգամ տուող մըն է, այլեւ՝ տրուած պատգամ մը։ Այո՛, հաւատացեալը երկինքին պատգամն է տրուած երկրին, Աստուծոյ պատգամն է տրուած մարդկութեան, ներողամտութեան եւ սիրոյ պատգամ մըն է ատելութեամբ լի մարդոց։

 

Մայիս 13

 

Մեր կեանքը Քրիստոս ի՛նքն է

 

«Ինծի համար կեանքը Քրիստոս է» (Փլպ 1.21)։ Առաքեալին ամէնէն զօրաւոր խօսքն է ասիկա։ Ան կեանքը դատարկ ու դառն կը գտնէ առանց Քրիստոսի։ Երբեմն մարդիկ կþըսեն. «Երաժշտութիւնը կեա՛նքս է», կամ «մարզանքը կեա՛նքս է» եւայլն, քրիստոնեայ մարդուն կեանքը սակայն, Քրիստոս ի՛նքն է։ «Երբ Քրիստոս՝ ձեր կեանքը՝ յայտնուի, այն ատեն դուք փառքով պիտի յայտնուիք անոր հետ» (Կղ 3.4)։ Քրիստոս միայն կեանք տուող մը չէ, այլ այն կեանքն է որ կը լեցնէ հաւատացեալին սիրտն ու հոգին, միտքն ու համակ էութիւնը։ Երբ անդրադառնանք որ մեր կեանքը Քրիստոս է, այն ատեն կրնանք մեր սիրտն ու հոգին կապել երկինքին, ճիշդ ինչպէս մէկը իր սիրտը կը կապէ իր սիրած բանին։

 

Մայիս 14

 

Ի՞նչն է ամէնէն սիրած բանդ

 

Մէկը ըսաւ։ Հարցուցի աշակերտի մը թէ ի՞նչն է այն բանը որ ամէնէն շատ կը ցանկայ։ Ան պատասխանեց. «գիրքեր»։ Նոյն հարցումը հարցուցի կծծի մէկու մը, եւ ան պատասխանեց. «Դրամ»։ Հարցուցի մուրցկանի մը, եւ ան ըսաւ. «Հաց»։ Հարցուցի գինեմոլի մը որ ըսաւ. «գինի»։ Հարցուցի շատ մը ուրիշներու. ոմանք ըսին՝ հարստութիւն, ուրիշներ՝ փառք, ուրիշներ՝ առողջութիւն։ Սիրելի՛ ընթերցող, նոյն հարցումը քեզի կþուղղեմ, ի՞նչ կը սիրես ամէնէն շատ։ Կը սիրե՞ս ապրիլ Քրիստոսի մէջ։ Կը սիրե՞ս նմանիլ Քրիստոսի։ Ոմանք իրենց փորը կը սիրեն, իսկ դուն Կենաց Հացը սիրէ։ Ոմանք իրենց տուները կը սիրեն, իսկ դուն երկինքը սիրէ։ Ոմանք հագուստներ կը սիրեն, իսկ դուն «լաւագոյն պատմուճանին» ու «ճերմակ պարեգօտին» ցանկայ։

 

Մայիս 15

 

Սպասել սորվինք

 

«Երուսաղէմէն մի՛ հեռանաք, սպասեցէք՝ մինչեւ ստանաք Հօրը խոստումը» (Գրծ 1.4)։ Ինչպէս միշտ, այս անգամ եւս, իր երկրաւոր կեանքի վերջին օրերուն, Յիսուս տակաւին սորվեցնելիք ունէր իր հետեւորդներուն։ Ան կþուզէ որ մենք սպասել սորվինք։ Առաքելութեան դաշտ չիջնենք առանց ստանալու Հօրը խոստումը՝ Սուրբ Հոգին։ Չաճապարենք ընելու այն ինչ որ ճիշդ կը թուի մեզի, եւ ո՛չ ալ ըսելու այն ինչ որ շիտակ կը նկատենք։ Թոյլ տանք որ Սուրբ Հոգին ըլլայ առաջնորդողը մեր գործերուն եւ խօսքերուն։ Սպասել կը նշանակէ յոյսով ու ակնկալութեամբ նայիլ Աստուծոյ։ Սպասել գիտցող մարդուն մէջ հաւատքը կը զօրանայ եւ Աստուծոյ հանդէպ վստահութիւնը կատարեալ կը դառնայ։

 

Մայիս 16

 

Աստուծոյ խօսքը կþայլափոխէ մեզ

 

«Աստուծոյ խօսքը երկրաւոր մեր կեանքը երկնային կեանքի զգլխիչ բոյրով oծանող անուշահոտ իւղն է, ապականացու մեր բնութիւնը անապականութեան պատրաստող համեմիչ աղը, մահկանացու մեր բնութիւնը անմահութեան գերափոխող անհրաժեշտ մակարդը, որով մեր երկրաւոր կեանքի օրերը կը համեմուին եւ առաքեալին բացատրութեամբ՝ “Մասնակից կը դառնանք Քրիստոսի յաղթական երթին, որ մեր միջոցաւ իր գիտութեան լոյսը կը տարածէ ամենուրեք։… Մեր կեանքերը Քրիստոսի ձեռքով Աստուծոյ ընծայուած անուշահոտ խունկի պէս իրենց բոյրը կը տարածեն”» (Բ.Կր 14-15) (Զարեհ Արք. Ազնաւորեան)։

 

Մայիս 17

 

Փորձութիւնը կը դիմակազերծէ մարդը

 

Կասկածէ վեր է որ փորձութիւնն ու դժուարին պահերն են որ մեր իսկական նկարագիրն ու հաւատքը հանդէս կը բերեն։ Առհասարակ բոլորը կը ջանան խաղաղասէր ձեւանալ որպէսզի ծածկեն իրենց իրական նկարագիրը։ Խռովիչ պահուան դիմաց աշխարհի մարդը սակայն չի կրնար իր խաղաղութիւնը պահել։ Փորձութիւնը կը դիմակազերծէ զայն։ Բայց տարբեր է վերածնած քրիստոնեայ մարդուն պարագան, որ իր կեանքին մէջ ընդունած է խաղաղութեան Իշխանը՝ Քրիստոս։ Ան կեանքի փոթորիկներուն դիմաց կրնայ պահել իր հանդարտութիւնը, իր խաղաղութիւնը, իր գեղեցկութիւնը, ճիշդ այնպէս՝ ինչպէս աստղը իր խաղաղութիւնն ու գեղեցկութիւնը կը պահէ ամպրոպներու մէջ։

 

Մայիս 18

 

Մեր ես-ը՝ մեր թշնամին

 

Ընդհանրապէս մարդս ստրկացնողը նոյնինքն մարդուս եսն է։ Իր ես-էն չձերբազատող մարդը, երբեք չի կրնար խաղաղ յարաբերութեան մէջ ըլլալ Աստուծոյ, իր նմանին կամ նոյնիսկ ինքնիր հետ։ Յաղթելու համար մեր ես-ին, պէտք է յաղթուիլ Յիսուսի ես-ին կողմէ, պէտք է պատրաստ ըլլալ Յովհաննէս Մկրտիչի նման քաշուելու հրապարակէն եւ ձգելու որ Յիսուսի հեղինակութիւնը զօրանայ մեր կեանքերուն մէջ (Յհ 3.30)։ Ան որ կը յաղթէ իր ես-ին՝ յաղթած կþըլլայ ամէն բանի։ Եւ ինչո՞ւ։ Որովհետեւ եսն է որ մարդուս մէջ ամէն բան ունենալու ցանկութիւնը կը դնէ։ Ես-ը մեզ աշխարհին հետ կապի մէջ դնող կամուրջն է։ Քանդել այդ կամուրջը՝ կը նշանակէ ազատագրուիլ աշխարհի բռնակալութենէն։

 

Մայիս 19

 

Ամէն ինչ դնենք Յիսուսի ոտքերուն առջեւ

 

Երբ Յիսուս իր յաղթական մուտքը պիտի գործէր Երուսաղէմ, «Ժողովուրդէն շատեր իրենց վերարկուները կը փռէին ճամբուն վրայ, ուրիշներ ծառերէն ոստեր կը կտրէին եւ կը տարածէին ճամբուն վրայ» (Մտ 21.8), իսկ մենք, ի՞նչ բան պատրաստ ենք փռելու եւ տարածելու Յիսուսի ոտքերուն առջեւ, որպէսզի յաղթականօրէն մուտք գործէ մեր կեանքերէն ներս։ Պատրա՞ստ ենք իր ոտքերուն առջեւ դնելու մեր սիրտն ու հոգին, մեր փափաքներն ու ցանկութիւնները, մեր երազներսն ու տեսիլքները, մեր գործերն ու աշխատանքները, մեր ժամանակն ու կարողութիւնները։ Եթէ այս բոլորը դնենք Յիսուսի ոտքերուն տակ, այն ատեն Յիսուս կը բարձրանայ մեր կեանքերուն մէջ, եւ իրմով՝ մենք կը բարձրանանք։

 

Մայիս 20

 

Տառապանքը չի նուաճեր քրիստոնեայ մարդուն

 

Տառապանքը չի կրնար յուսահատեցնել մէկը որ կը սիրէ զԱստուած եւ օր ըստ օրէ կþաճի իր աստուածսիրութեան մէջ։ Տառապանքը չի կրնար մեր սրտերէն խլել ուրախութիւնը եթէ երբեք Յիսուսի ուրախութիւնը ունինք մեր սիրտերուն մէջ։ Տառապանքը Յիսուսի գալը չէ, այլ Յիսուսէն հեռանալն է։ Տառապանքը Յիսուսը չճանչնալն է, Յիսուսի հետ չնոյնանալն է, Յիսուսով ներքին երջանկութիւն մը չապրիլն է, Յիսուսով երկինքի զաւակ չդառնալն է։ Ան որ ընդունած է Յիսուսը իր կեանքին մէջ, անիկա կրնայ ուրախութեամբ եւ խաղաղութեամբ տանիլ կեանքի նեղութիւնները, ճիշդ ինչպէս առաքեալները ուրախացան երբ «երբ Տիրոջ անունին համար անարգանքի արժանացան» (Գրծ 5.41)։

 

Մայիս 21

 

Քրիստոնեայ մարդը եւ հալածանքը

 

Ճի՛շդ է որ «անոնք որոնք կþուզեն աստուածպաշտութեամբ Քրիստոս Յիսուսի միացած ապրիլ, անպայման հալածանքներու պիտի ենթարկուին» (Բ.Տմ 3.12), բայց այդ չի նշանակեր որ քրիստոնեայ մարդը ի՛նք պէտք է երթայ հալածանքները փնտռելու։ Փափաք ունենալ Յիսուսի համար հալածուիլ՝ անխոհեմութիւն է։ Յիսուս չþուզեր որ փափաք ունենանք հալածուելու, բայց կþուզէ որ պատրաստ ըլլանք ամէն հալածանք սիրայօժար կերպով տանելու իր անունին համար։ Եթէ սխալ է հալածուիլ փափաքիլը, նո՛յնքան սխալ է հալածանքէն փախիլ փորձելը՝ սխալ միջոցներու դիմելով։ Յիսուսի անունով հալածանքը դիմագրաւելը աւելի՛ դիւրին է քան անկէ փախիլը։ Երբեմն հալածանքէն փախիլը աւելի՛ կը տանջէ մեզ քան զայն դիմագրաւելը։

 

Մայիս 22

 

Ի՞նչն է քեզի համար լաւ բանը

 

Օր մը երկինքով չհետաքրքրուած մարդու մը հարց տուի. «Ի՞նչն է քեզի համար լաւ բանը»։ Ան պատասխանեց. «Դիրքն ու դրամը»։ Ան ինքզինք խաբած պիտի ըլլար եթէ տարբեր պատասխան տար։ Իսկ դուն, ընթերցող բարեկամ, ի՞նչն է քեզի համար կարեւոր բանը. դիրքն ու դրա՞մը, թէ՝ Յիսուսի սէրն ու խաչը։ Դիրքն ու դրամը չեն կրնար քեզի խաղաղութիւն տալ եւ հանգիստ շնորհել։ Կրնաս մեծ գումարներ ունենալ բայց նոյնքան ալ մեծ մտահոգութիւններ։ Կրնաս բարձր դիրքերու հասնիլ բայց երբեք ալ հանգիստ չգտնել։ Աստուծոյ զաւակներէն շատե՜ր ո՛չ դիրք ունէին եւ ո՛չ ալ դրամ, բայց եւ այնպէս, ունէին ներքին խաղաղութիւն մը որ զիրենք անյաղթահարելի կը դարձնէր։

 

Մայիս 23

 

Դժուա՞ր է փոխուիլ

 

Մեղքի մէջ ինկած եւ աշխարհի կեանքը ապրող մարդիկ երբեմն կը գիտակցին իրենց վիճակին եւ կþորոշեն փոխուիլ։ Օրինակ, թմրեցուցիչ գործածող մը կրնայ յանկարծ որոշում առնել ալ չգործածել, կամ ստախօս մը՝ սուտը դադրեցնել, բամբասող մը՝ բամբասանքին վերջ դնել, եւայլն։ Անոնց մօտ փոփոխութիւնը ամբողջական չþըլլար, այլ՝ մասնակի. արմատական չþըլլար, այլ՝ մակերեսային։ Եւ ինչո՞ւ։ Որովհետեւ անոնք կþորոշեն փոխուիլ բայց չեն որոշեր դարձի գալ։ Մէկը չի կրնար իր սեփական ուժով փոխուիլ։ Կը փոխուի ա՛ն միայն՝ որ դարձի կու գայ Քրիստոսի, կը խոստովանի իր մեղքերը, իր տկարութիւնները, եւ կը յանձնուի Սուրբ Հոգիին առաջնորդութեան։

 

Մայիս 24

 

Հոգեւոր բորոտութիւնը

 

«Տէ՛ր, եթէ ուզես՝ կրնաս զիս մաքրել» (Մր 1.40)։ Բորոտի մը անմեղ աղաղակն էր ասիկա մարդկութեան մեծ բժիշկին՝ Քրիստոսի ուղղուած։ Իսկական բորոտութիւնը հոգիի ու սրտի բորոտութիւնն է եւ ո՛չ թէ մարմինի։ Ընթերցող բարեկամ, չունի՞ս բորոտութիւն մը որմէ ձերբազատիլ կþուզես։ Օրինակ, ստախօսութեան եւ նախանձի բորոտութիւնը, բամբասանքի եւ ուրիշը վարկաբեկելու բորոտութիւնը, անհաւատութեան բորոտութիւնը, եւայլն։ Այս եւ նման բորոտութիւններէ մաքրուելու համար, մէ՛կ հասցէ ունիս՝ Յիսուս Քրիստոս։ Ինչպէս եթէ դեղը առնես մարմինիդ մէջ կը մաքրուիս բորոտութենէդ, այնպէս ալ, եթէ Յիսուսը առնես սրտիդ մէջ՝ կը սրբուիս հոգեւոր բորոտութենէդ եւ կը դառնաս Աստուծոյ տաճար։

 

Մայիս 25

 

Ինչո՞ւ կը սիրես Սուրբ Գիրքը

 

Որբի մը հարց տուին. «Դուն ինչո՞ւ կը սիրես Սուրբ Գիրքը»։ Ան պատասխանեց. «Որովհետեւ ես որբ եմ եւ ան ինծի կու տայ երկնաւոր Հայր մը։ Ես մեղաւոր եմ եւ ան ինծի կու տայ Փրկիչ Յիսուսը։ Ես օտարական եմ, եւ ան ինծի կու տայ երկինքը իբրեւ հայրենիք»։ Գալով մեզի, կը սիրե՞նք Սուրբ Գիրքը, եւ եթէ կը սիրենք, ինչո՞ւ կը սիրենք։ Ես Սուրբ Գիրքը կը սիրեմ, որովհետեւ ատիկա ինծի կը խօսի՝ ինծի համար մեռած ու յարութիւն առած Օծեալին մասին։ Կը սիրեմ, որովհետեւ ինծի կը պատմէ Փրկիչիս ու փրկութեանս մասին։ Կը սիրեմ, որովհետեւ ինծի կը խօսի երջանկութեամբ ու սիրով լեցուն յաւիտենականութեանս մասին։ Կը սիրեմ, որովհետեւ զիս կþառաջնորդէ նորոգութեան եւ սրբութեան։

 

Մայիս 26

 

«Մէկը չունիմ…»

 

Երբ Յիսուս Բեթհեզդայի աւազանին քովէն կþանցնէր, տեսաւ մէկը որ երեսունութը տարիէ ի վեր անդամալոյծ էր եւ անոր ըսաւ. «Կþուզե՞ս առողջանալ»։ Հիւանդը պատասխանեց. «Տէ՛ր, մէկը չունիմ որ ջուրերը շարժած ատեն զիս աւազան իջեցնէ» (Յհ 5.7)։ «Մէկը չունիմ…»։ Ինքզինք մինակ, առանձին, անտէր ու անտիրական զգացող մարդու մը խօսքն է ասիկա։ Յիսուս գտաւ այս մարդուն որ մէկը չունէր, անօգնական էր։ Փառք Յիսուսին, ան առանձին եղողները գտնող հովիւ է։ Ան անօգնական մարդիկը գտնող Փրկիչ է։ Իսկ մենք, իբրեւ իր զաւակները, կþերթա՞նք գտնելու այնպիսի մարդիկ որոնք մէկը չունին, որոնք մոռցուած են, որոնց այցելող չկայ։ Գիտե՞ս մէկը որ մէկը չունի. գնա՛ անոր հետ եղիր։

 

Մայիս 27

 

Որեւէ բան տալէ առաջ,

նախ մեր կեանքը տանք

 

Չկարծենք որ երկինքի արքայութիւնը ձեռք կը ձգենք այրի կնոջ նման երկու դահեկան տալով, կամ Յիսուսի խօսքին համաձայն, գաւաթ մը պաղ ջուր տալով ուրիշին։ Աստուած տրուածին չի նայիր, այլ տուողին սրտի յօժարութեան։ Արքայութիւնը Արքային պարգեւն է, իսկ Արքան այդ պարգեւը չի տար մէկու մը որ իրեն չէ յանձնուած։ Երբ կը յանձնուինք Արքային, ա՛յն ատեն է որ մեր կատարած բարի գործերը եւ ողորմութիւնները արժէք կը ստանան։ Մեր կեանքը անգամ եթէ զոհենք՝ բան մը չենք օգտուիր, որովհետեւ մեր կեանքը ո՛չ մէկ արժէք ունի այնքան ատեն որ զայն չենք յանձնած Յիսուսին։ Կեանք մը կը դառնայ արժէք միայն այն ատեն՝ երբ յանձնուի Յիսուսին։

 

Մայիս 28

 

Յիսուսի սիրոյն զօրութիւնը

 

Երբ Յիսուս բնակի մեր սիրտերուն մէջ, ո՛չ միայն կը դառնայ մեր սիրոյ առարկան, այլեւ կը դառնայ մեր սէրը բռնկեցնողն ու հրահրողը։ Յիսուսով բնակուած մարդուն սէրը կը տեղայ թէ՛ բարեկամին եւ թէ՛ չարակամին վրայ, թէ՛ մօտիկին եւ թէ՛ հեռաւորին վրայ։ Երբ Յիսուս բնակի մեր մէջ, կþաճինք սիրոյ մէջ եւ սէրն ալ կþաճի մեր մէջ, կþարմատանանք սիրոյ մէջ եւ սէրն ալ կþարմատանայ մեր մէջ, եւ կը սկսինք սիրել, սիրել այնքան եւ այնպէս, որ նոյնանանք սիրոյ հետ։ Երբ Յիսուս բնակի մեր մէջ, պէտք պիտի չունենանք մտածելու թէ ի՛նչպէս պէտք է սիրենք, որո՛ւ պէտք է սիրենք, քանի որ սիրելը մեզի համար պիտի դառնայ բնական, այնքան բնական՝ որքան շունչ առնելը։

 

Մայիս 29

 

Մահը փոխադրուիլ մըն է Յիսուսի մօտ

 

Պօղոս առաքեալ Փիլիպպեցիներուն գրած իր նամակին մէջ կը յայտնէ իր զօրաւոր փափաքը այս կեանքէն ելլելու եւ Քրիստոսի հետ ըլլալու (Փլպ 1.23)։ Կը սիրե՞նք Յիսուսը այնքան՝ որ ուզենք մեռնիլ եւ երթալ անոր մօտ։ Եթէ կը վախնանք մահէն, այդ կը նշանակէ որ տակաւին չենք դարձած Աստուծոյ զաւակ։ Մեռնիլ ուզելը մեղք չէ եթէ երբեք մեր նպատակը Յիսուսի մօտ երթալն է, իսկ եթէ մեր նպատակը կեանքի տաղտուկէն եւ յուսախաբութիւններէն փախիլն է՝ մեղք է։ Մահուան փափաք կրնան ունենալ թէ՛ անոնք՝ որոնք Յիսուսին կապած են իրենց ամբողջ յոյսը, եւ թէ անոնք՝ որոնք մեծ յուսախաբութենէ անցած են։ Այս երկրորդը անձնասպանութիւն կը սեպուի եւ որեւէ ձեւով չþարդարանար։

 

Մայիս 30

 

Ընտրա՞ծ ես լաւ բաժինը

 

«Սակայն մէկ բան պէտք է։ Մարիամ լաւ բաժինը ընտրեց, բան մը՝ որ բնաւ ետ պիտի չառնուի իրմէ» (Ղկ 10.42)։ Մարթա ընտրեց սեղան բանալ Յիսուսի առջեւ, իսկ Մարիամ ընտրեց իր սիրտը բանալ։ Մարթա ընտրեց յագեցնել Յիսուսը, իսկ Մարիամ ընտրեց յագենալ Յիսուսով։ Մարթա հոգ ունէր (Ղկ 10.41), իսկ Մարիամ հոգ չունէր՝ քանի զՅիսուս ունէր իր կողքին։ Մարթային համար Յիսուս ուտելիքի կարօտ էր, իսկ Մարիամին համար Յիսուս հաղորդակցութեան կարօտ էր։ Մարթային բաժինը սեղանն ու անոր պատրաստութիւնն էր, իսկ Մարիամին բաժինը՝ Յիսուսն ու անոր սէրն էր. բաժին մը՝ «որ բնաւ ետ պիտի չառնուի իրմէ»։ Դուն ունի՞ս այդ Բաժինը՝ Յիսուսը եւ անոր մտերմութիւնը։

 

Մայիս 31

 

Ի՞նչ պիտի ձգես սիրելիներուդ

 

Եթէ գէշ բան է մեռնիլ առանց նուազագոյն նիւթականը ձգելու մեր զաւակներուն եւ հարազատներուն, որքա՜ն աւելի գէշ է մեռնիլ, առանց ձգելու անոնց աստուածպաշտութեան օրինակը։ Ցաւ է մեզի համար տեսնել ծնողներ որոնք կþաշխատին հարստութիւն դիզել որպէսզի իրենց մահէն ետք զանիկա թողուն իրենց զաւակներուն, իսկ անդին, ո՛չ մէկ բան կþընեն զանոնք Փրկիչին բերելու համար։ Սարգիս Շնորհալի կþըսէ. «Զաւկիդ բարեպաշտութեանդ օրինակը ձգէ եւ ո՛չ թէ հարստութիւնդ…։ Սորվեցուր անոր զԱստուած պաշտել եւ ո՛չ թէ դրամը։ Սորվեցուր երկնաւոր բաներու ցանկալ եւ ո՛չ թէ երկրաւորներուն»։ Մեծագոյն նուէրը որ կրնաս տալ զաւկիդ, զայն Յիսուսին ծանօթացնելն է։

 

Վաղինակ Ծ. Վրդ. Մելոյեան