Դեկտեմբեր 1

 

Ընդունինք մենք զմեզ

 

Աստուծոյ շնորհքին ներգործութիւնը կ’ապրինք եթէ պատրաստ ըլլանք ընդունելու մենք զմեզ։ Երբեք չենք կրնար զգալ ընդունուած եթէ չընդունինք մենք զմեզ։ Ընդունուիլը ուրիշ բան է, ընդունիլ մեր ընդունուած ըլլալը՝ ուրիշ բան։ Անհրաժեշտ է ընդունիլ որ Աստուած մեզ ընդունած է իր Որդիին միջոցաւ։ Երբ ընդունինք մեր ընդունուած ըլլալը՝ ա՛յն ատեն միայն կրնանք ընդունիլ մենք զմեզ եւ ուրիշը։ Սատանան յաճախ մեզի կը յիշեցնէ մեր տկարութիւնները որպէսզի մեզ առաջնորդէ յուսալքութեան, եւ որպէսզի ենթադրեցնել տայ մեզի, թէ՝ Աստուած մեզի պէս տկարները չ’ընդունիր։ Նման պարագայի, մե՛նք ալ, Սատանային յիշեցնենք որ Յիսուս Քրիստոս մեր բոլոր տկարութիւններն ու մեղքերը իր վրայ առաւ եւ զանոնք խաչափայտին վրայ գամեց։

 

Դեկտեմբեր 2

 

Աղօթքը մեզմէ դուրս կը

շպրտէ դժոխքի վախը

 

Երբեմն մարդիկ կ’աղօթեն պարզապէս որովհետեւ կը վախնան դժոխքէն եւ ո՛չ թէ որովհետեւ զԱստուած կը սիրեն։ Եթէ դուն այնպիսի աղօթող մըն ես, շարունակէ աղօթել այն վառ հաւատքով եւ սպասումով, որ Աստուած կարող է ներսիդիդ գոյութիւն ունեցող դժոխքի կամ Աստուծոյ վախը, փոխել սիրոյ եւ վստահութեան։ Յարատեւ աղօթէ՛ եւ պիտի ձերբազատուիս դժոխքի վախէն ու փարիս Յիսուսի սիրոյն։ Որքան քիչ աղօթենք այնքան շատ կը վախնանք եւ որքան շատ աղօթենք այնքան քիչ կը վախնանք։ Աղօթքը մեզ կը լեցնէ արիութեան հոգիով։ Աղօթքը կը փարատէ մեր սրտէն ամէն կասկած եւ զայն կը լեցնէ վստահութեան շունչով։ Աղօթող մարդը Աստուծոյ թեւին տակ մտած կ’ըլլայ։ Աստուծոյ թեւին տակ յաւիտենական ապահովութիւն կայ։

 

Դեկտեմբեր 3

 

Բոլորս չենք կոչուած հրաշք գործելու

բայց բոլորս կոչուած ենք սուրբ ըլլալու

 

Աստուած իր սուրբերը պատուելու համար կրնայ հրաշք գործելու պարգեւ տալ անոնց։ Հրաշք գործելը սակայն պայման չէ սուրբ ըլլալու համար։ Յովհաննէս Մկրտիչ թէեւ հրաշք մը չգործեց բայց սուրբ էր։ Բոլորս կոչուած ենք սուրբ ըլլալու, բայց բոլորս չենք կոչուած հրաշք գործելու։ Հրաշագործութիւնը Սուրբ Հոգիին պարգեւներէն մէկն է (Ա.Կր 12.10) որ ամէն հաւատացեալի կրնայ չտրուիլ (Ա.Կր 12.29)։ Յիսուսի արիւնով մեր մեղքերէն սրբուիլն ու սրբացուիլը շատ աւելի՛ն կ’արժէ քան Յիսուսի անունով հրաշքներ գործելը։ Աստուծմէ հրաշագործութեան պարգեւ խնդրելէ առաջ նախ սրբութեան կեանք մը ապրելու շնորհքը խնդրեք։ Սրբութեան կեանք ապրիլ կարենալու համար պէտք է հրաւիրենք Յիսուսը իր կեանքը ապրելու մեր կեանքերուն մէջ։

 

Դեկտեմբեր 4

 

Առանձինդ պիտի կանգնիս Յիսուսի առջեւ

 

Երբ որոշ մեղքի մը մասին խօսուի եւ քեզի պատուիրուի որ այդ մեղքը չգործես, մի՛ առարկեր թէ բոլորը նոյն մեղքը կը գործեն։ Ճի՛շդ է որ «բոլորը» կրնան նոյն մեղքը գործել, բայց յիշէ՛ որ երբ դուն Քրիստոսի առջեւ կանգնիս՝ առանձինդ պիտի կանգնիս եւ ո՛չ թէ բոլորին հետ։ Դուն քեզ միս մինակ պիտի զգաս թէ՛ դատաստանին օրը եւ թէ՛ դժոխքին մէջ։ Մի՛ ըսեր թէ ամբողջ աշխարհը մեղք կը գործէ, այլ յիշէ՛ առաքեալին խօսքը. «Թէպէտ ամբողջ աշխարհը Չարին ենթակայ ըլլայ, մենք գիտենք թէ Աստուծմէ ենք» (Ա.Յհ 5.19)։ Նոյի, Ենովքի, Եղիայի, Դանիէլի եւ ուրիշ շատ մը սուրբերու ժամանակակից բոլոր մարդիկը անաստուած էին, բայց անոնք իրենք զիրենք մաքուր պահեցին անոնց մէջ։ Անոնք կը նմանէին տիղմի մէջ նետուած փայլող ադամանդներու։

 

Դեկտեմբեր 5

 

Ուրիշին հետ դժոխքին մէջ

ըլլալը մխիթարական չէ

 

Ոմանք կը խորհին թէ դժոխքին մէջ ուրիշներուն հետ ըլլալը մխիթարական երեւոյթ է։ Ասիկա Սատանային կողմէ մեր մէջ դրուած մտածում է։ Ըսէ՛ ինծի, սիրելի բարեկամ, մխիթարուած պիտի զգայի՞ր եթէ սիրասուն զաւակներդ քեզի հետ միասին տեսնէիր դժոխքին մէջ։ Պիտի ուզէի՞ր գործընկերիդ, դրացիիդ, բարեկամիդ, հարազատներուդ կողմէ տեսնուիլ դժոխքին մէջ։ Մանաւանդ, ենթադրէ պահ մը որ երկրի վրայ ունիս ոխերիմ թշնամի մը որ քեզ կ’ատէ իր ամբողջ սրտով, պիտի ուզէի՞ր որ քեզ դժոխքին մէջ տեսնէր։ Թշնամիներուդ կողմէ դժոխքին մէջ տեսնուիլը քեզ աւելի պիտի չայրէ՞։ Հարազատներուդ հետ դժոխքին մէջ ըլլալը քեզ աւելի պիտի չտանջէ՞։ Եթէ երբեք դժո՛խք է սիրելիներուդ հետ չըլլալը, ո՛րքան աւելի դժո՛խք է Յիսուսի հետ չըլլալը։ Արդարեւ, դժոխքը Յիսուսի հետ չըլլալն է։

 

Դեկտեմբեր 6

 

Աղօթքը հաւատացեալին մեծագո՛յն գործն է

 

Շատե՜ր կը խորհին որ աղօթող մարդիկ անգործ մարդիկ կ’ըլլան։ Այդպէս մտածողներուն կը յիշեցնեմ, որ իսկական գործողները աղօթողները իրե՛նք են։ Աղօթողները մարդկութեան բարեգործներն ու բարերարներն են։ Աղօթողները երկինքը գործի մղողներն են։ Աղօթողները երկինքի հրեշտակները շարժումի մէջ դնողներն են։ «Աղօթքը գո՛րծ է։ Աղօթքը հաւատացեալին մեծագո՛յն գործն է, առաջնահե՛րթ գործն է, ամենէն դժուարին գործն է։ Աղօթքը ռազմիկի՛ գործ է։ Պատերազմի ճակատի՛ն վրայ, առաջի՛ն գիծին վրայ կռուող, փամփուշտ ու նետ արձակող զինուորի՛ գործ է։ Սատանային բերդապարիսպները դղրդացնող, խախտող ու խորտակող թնդանօթն է աղօթքը» (Ժագ Ս. Յակոբեան)։

 

Դեկտեմբեր 7

 

Երկինքը գիրք մըն է որուն

յառաջաբանը երկիրն է

 

Երկրաւոր կեանքը կը հանդիսանայ նախօրեակը երկնաւոր կեանքին։ Երկինքի երջանկութեան նախաճաշակը երկրի վրայ է որ կը ստանանք։ Ինչպէս գիրք մը ունի իր յառաջաբանը, այնպէս ալ երկինքը ունի իր յառաջաբանը որ երկիրն է։ Եւ ինչպէս գիրքի մը յառաջաբանը կը պարզէ մեզի ամբողջ գիրքին մօտաւոր բովանդակութիւնը եւ կը գիտցնէ մեզի թէ ի՛նչ բաներ պիտի պարունակէ գիրքը, նո՛յնպէս ալ, երկրի վրայ ապրած մեր կեանքը, բացայայտ կը դարձնէ թէ մենք մահէն ետք ինչպիսի՛ բովանդակութիւն ունեցող երկինք մը կամ դժոխք մը պիտի առնուինք։ Մահը երկրի կեանքը երկինքի կեանքին օղակող կամուրջն է։ Մահը մեզ Անտեսանելիին քաղցր տեսութեան կը տանի եթէ երբեք զինք տեսնելու փափաքը վառ եղած է մեր մէջ երկրի վրայ։

 

Դեկտեմբեր 8

 

Երկինք չերթանք պարապ ձեռքերով

 

Երկինք երթալէ առաջ պէտք է հոն ղրկենք մեր հաւատքը՝ իբրեւ նախակարապետը մեր անձերուն։ Երկինքի մէջ վարձատրութիւն ակնկալելէ առաջ՝ նախ պէտք է մեր բարի գործե՛րը հոն ղրկենք՝ իբրեւ ապացոյց մեր հաւատքի կենդանութեան։ Երկինքի անպատմելի սէրը ըմբոշխնել մտածելէ առաջ՝ նախ ջանանք մեր սիրոյ բուրմունքը բարձրացնել դէպի երկինք։ Երկինքը պարապ ձեռքերով կը ստացուի բայց պարապ ձեռքերով չի մտցուիր։ Այլ խօսքով, փրկութեան տիրանալու համար, մենք մեր բարի գործերը չէ որ պէտք է ներկայացնենք Յիսուսին, այլ՝ մեր հաւատքն ու փափաքը, մեր սէրն ու վստահութիւնը։ Յիսուսի շնորհքով փրկութեան տիրանալէ ե՛տք է որ գործը կը սկսի։ Մենք չենք գործեր փրկութիւն ստանալու համար, այլ կը գործենք մեր ստացած փրկութիւնը չկորսնցնելու համար։

 

Դեկտեմբեր 9

 

Ամէն ինչ ցոյց տուող հայելին

 

Երանի թէ Աստուած իւրաքանչիւր մարդու սրտին վրայ դրած ըլլար հայելի մը, որ կարենար ցոյց տալ մարդուն սրտին ներքին ծալքերը եւ հոգիին ամէնէն խորունկ տեղերը, եւ որքա՜ն պիտի զարմանայինք տեսնելով անչափ դառնութիւն, եսասիրութիւն ու նախանձ այդտեղ։ Նման հայելի մը առայժմ չկայ։ Բայց լաւ իմացիր սիրելի ընթերցող, որ այդ հայելին հանդէս պիտի գայ դատաստանի օրը, անհամար թիւով մարդոց ներկայութեան։ Այդ հայելին Քրիստոսի դատաստանն է։ Երբ մարդոց միջեւ երեւնանք՝ կրնանք ծածկել մեր նկարագիրը։ Երբ մարդոց հետ խօսինք՝ կրնանք խեղաթիւրել ճշմարտութիւնը։ Բայց երբ կանգնինք ամենատես ու ամենագէտ Դատաւորին առջեւ, հոն ալ արդեօք պիտի համարձակի՞նք սուտով ծածկել ճշմարտութիւնը, կամ պիտի յաջողի՞նք սիրոյ սաւանին տակ ծածկել ատելութեան մաղձը։

 

Դեկտեմբեր 10

 

Մեր աշխատանքները պիտի չմոռցուին

 

Ան որ կը գիտակցի թէ ինք Աստուծոյ ծառան է, եւ հետեւաբար, իր մատուցած ծառայութիւնները Աստուծոյ մատուցուած ծառայութիւններ են, այդպիսին բնաւ չի նեղուիր եթէ իր գործերը աննկատ ու աննշմար անցնին։ Հաւատացեալ մարդը կրնայ իր տարած աշխատանքին արդիւնքը ինք անձամբ չտեսնել, բայց անոնց վարձատրութիւնը անպայման պիտի տեսնէ։ Անոր անունը կրնայ գիրքերու մէջ չգրուիլ, բայց անկասկած պիտի գրուի Կենաց Գիրքին մէջ։ Մարդիկ թող ծափահարեն ինկած կառոյցները վերականգնող մարդիկը, իսկ դուն օգնէ մեղքի մէջ ինկած մարդոց՝ դուրս գալու մեղքի փոսէն, եւ ամբողջ երկինքը քեզի համար պիտի ծափէ։

 

Դեկտեմբեր 11

 

Հոգեւոր պայքարը մեզ արթուն կը պահէ

 

Հաւատացեալ մարդուն կեանքը պայքարի կեանք է։ Վերցուցէ՛ք բոլոր տեսակի պայքարներն ու փորձութիւնները հաւատացեալին կեանքէն, եւ պիտի տեսնէք թէ անոր հաւատքի ու աղօթքի կեանքը պիտի թուլնայ։ Հոգեւոր պայքարներն են որ մեզ մշտարթուն եւ ճակատի վրայ կը պահեն։ Երբ ամէն կողմէ հանգիստ ենք, կրնանք թմրիլ եւ քնանալ։ Բայց երբ հոգեւոր պատերազմի մէջ ենք, մեզմէ ոեւէ մէկը քնանալու մասին չի մտածեր։ Մեզմէ ո՞վ առիւծներով, օձերով եւ կարիճներով լեցուն անապատէ մը կ’անցնի առանց զգուշութեան եւ կատարեալ արթնութեան։ Ներկայ աշխարհն ալ անապատ մը չէ՞։ Աշխարհի անապատին առիւծը Սատանան է որ մէկը կը փնտռէ որպէսզի կլլէ (Ա.Պտ 5.8), իսկ անոր պիղծ դեւերը՝ կարիճներ ու օձեր են, որոնցմէ անհունօրէն պէտք է զգուշանալ, որովհետեւ անոնք իրենց մահացու թոյնը թաքցուցած են։

 

Դեկտեմբեր 12

 

Զգուշանանք սխալ դատողութիւններէ

 

Մեր սխալ դատողութիւններն ու ենթադրութիւններն են որ մարդիկը մեզմէ կը հեռացնեն եւ մեզ՝ մարդոցմէն։ Կրնայ մէկը բարի իմաստով ու բարի նպատակով խօսք մը ըսել կամ գործ մը կատարել, մենք սակայն կրնանք զայն սխալ հասկնալ կամ անոր ըրածը սխալ թարգմանել։ Որքա՜ն կարեւոր է սիրով եւ հաշտութեան ոգիով լեցուն սիրտ մը ունենալ։ Նման սիրտ ունեցող մարդը սխալ մեկնութեան չ’ենթարկեր այն ինչ որ ճիշդ ու բարի նպատակով կը կատարուի կամ կ’ըսուի։ Դրական հոգիով ըսուած խօսք մը երբ բացասականօրէն կը հասկնանք, կը նշանակէ թէ դառնութեան հոտ մը կայ մեր ներսիդին որմէ պէտք է ձերբազատիլ։ Երբ անձ մը կատարուած ամէն արարք եւ ըսուած ամէն խօսք ժխտականօրէն կը հասկնայ՝ կը նշանակէ թէ այն անձը երբեք ներքին խաղաղութիւն չի վայելեր։

 

Դեկտեմբեր 13

 

Իսկական քարոզիչը

 

Քարոզիչ մը պէտք է գիտնայ որ իր քարոզը չէ որ կը փոխէ մարդոց սիրտը, այլ՝ Սուրբ Հոգին։ Սիրով չպատրաստուած քարոզ մը ո՛չ սիրով կ’ընկալուի եւ ո՛չ ալ սիրով կը լեցնէ ունկնդրողին սիրտը։ Քարոզիչ մը որպէսզի կարենայ ուրիշը համոզել, ուսումի պէտք չունի, այլ՝ Սուրբ Հոգիին օծութեան։ Քարոզիչ մը մոլորեալներու դարձուցիչ ըլլալու համար պէտք չունի ճարտասան ըլլալու, այլ՝ վերածնեալ ըլլալու կարիքը ունի։ Մարդիկը երկինքի արքայութեան զաւակ դարձնողը բարի աւետիսն է եւ ո՛չ թէ աւետաբերը։ Ինչպէս աղտոտ պնակը մաքրողը սպունգը չէ, այլ սպունգին մէջ դրուած տաք ջուրն ու դեղն է, այնպէս ալ մարդոց հոգիներէն մեղքի աղտը վերցնողը քարոզիչը չէ, այլ Սուրբ Հոգիին կողմէ քարոզիչին մէջ դրուած Աստուծոյ կենսատու խօսքն է։

 

Դեկտեմբեր 14

 

Դժուար թէ ճանչնանք մեր անձերը

 

Մարդ պէտք չէ համարձակի ըսելու թէ ինքզինք լաւապէս կը ճանչնայ։ Մի՛այն Աստուած մեզ լաւ կը ճանչնայ։ Մի՛այն Արարիչը կը ճանչնայ իր արարածին սրտին ներքին ծալքերը։ Ո՛վ գիտէ թէ որքա՜ն նախանձ եւ հպարտութիւն կայ մեր սրտին մէջ եւ մենք տեղեակ չենք։ Անոնք հանդէս կու գան երբ առիթը բացուի միայն։ Չ’ըսենք թէ կը ճանչնանք մեր անձերը, այլ խոնարհաբար խնդրենք Յիսուսէն, որ մեր անձերը ճանչցնէ մեզի եւ ազատէ մեզ մեր տկարութիւններէն։ Եթէ դժուար է ճանչնալ մեր անձերը, որքա՜ն աւելի դժուար է ճանչնալ մեր նմանները։ Եւ ասիկա պատճառ կ’ըլլայ որ մենք յաճախ յուսախաբ ըլլանք ուրիշներէն եւ յուսախաբ ընենք ուրիշները։ Մէկէ մը կրնանք լսենք բան որ չէինք ակնկալեր իրմէ լսել եւ յուսախաբ կ’ըլլանք, եւ փոխադարձաբար։

 

Դեկտեմբեր 15

 

Աստուծմով պայքարինք Սատանային դէմ

 

Մենք կարիքը ունինք Բարիին որպէսզի կարենանք դէմ դնել Չարին։ Սատանան աստուածասէրներուն դէմ է որ կը պատերազմի, հետեւաբար, անոր պատերազմը Աստուծոյ դէմ ուղղուած պատերազմ մըն է։ Մեր կողքին ունենալու ենք աներեւելին Աստուած որ բնա՛ւ չի ննջեր եւ չի՛ մրափեր, այլապէս պիտի չկարենանք կանգուն մնալ Սատանային արձակած աներեւելի նետերուն դէմ։ Աղօթքով զԱստուած մեզի պատերազմակից դարձնենք։ Աղօթքով հրեշտակները մեր շուրջ դնենք իբրեւ ցանկապատ։ Աղօթքով մեր դատը դնենք անպարտելի ու անհակաճառելի մեր Փաստաբանին ու Բարեխօսին ձեռքերուն մէջ։ Աղօթելը Աստուծոյ վստահիլ է, իսկ Աստուծոյ վստահող մարդը՝ յուսախաբ պիտի չըլլայ։

 

Դեկտեմբեր 16

 

Յաղթուէ՛ Յիսուսէն որպէսզի յաղթես Չարին

 

Եթէ կ’ուզես յաղթել Սատանային, թոյլ տուր որ Յիսուս յաղթէ քեզի։ Եթէ կ’ուզես արքայութիւնը ժառանգել, արտօնէ որ Յիսուս սիրտդ ժառանգէ։ Յանձնուէ՛ Յիսուսին եւ ան քեզի պիտի յանձնէ իր Հոգին։ Վստահէ՛ Յիսուսին եւ ան քեզի պիտի վստահի երկնատուր գործեր։ Ծնրադրէ ճշմարտութեան Հօրը առջեւ, որպէսզի ծնրադրեցնես առջեւդ ստութեան հայրը՝ Սատանան։ Աստուծոյ ամենակալ ու հզօր ձեռքին տակ խոնարհելո՛վ միայն կարելի է վեր բարձրանալ աշխարհի ցեխէն ու մուրէն վեր։ Յիսուսի սէրէն բռնուելո՛վ միայն կրնանք չբռնուիլ Սատանային լարած ծուղակներուն մէջ։ Առանց Յիսուսին տկա՛ր ես դուն։ Առանց Յիսուսին աղքա՛տ ես դուն։ Յիսուսով՝ դուն զօրաւոր ես եւ հարուստ։

 

Դեկտեմբեր 17

 

Մարդը առանց Յիսուսին ոչինչ է

 

Մարդուն տիրապետութիւնը այս կեանքին վրայ ամենօրեայ աճում կ’արձանագրէ։ Մարդը կþապշի մարդուն ձեռք ձգած գիտութեան վրայ։ Մարդը Կը զարմանայ մարդուն իրագործած նուաճումներուն համար։ Մարդը սակայն ո՛րքան ալ զարգանայ, ո՛րքան ալ բարձրանայ, ո՛րքան ալ գոծրէ ու իրագործէ, թող լաւ գիտնայ, որ բնա՛ւ յաղթող ու նուաճող չի կրնար ըլլալ առանց Յիսուսին՝ կեանքի տուիչին ու արարիչին։ Ի՞նչ կ’արժէ մեր ամբարած գիտութիւնը երբ կ’անգիտանանք ամենագէտ Աստուծոյ ներկայութիւնը։ Ի՞նչ կþարժէ մեր կատարած գիտական նուաճումները երբ նուաճուած ենք Չարին ու անոր չար նախանձին կողմէ։ Մարդիկ ո՛րքան ալ փորձեն բարձրանալ առանց Բարձրեալին եւ տիրել առանց Տիրողին, ի վերջոյ, պիտի գլորին յաւիտենական անդունդին մէջ։

 

Դեկտեմբեր 18

 

«Բարե՛ւ Յիսուս, ես եմ, Ճիմը»։

 

Փոքրիկ տղայ մը Ճիմ անունով, ամէն օր երբ դպրոց պիտի երթար, ճամբու ընթացքին եկեղեցի մը կը մտնէր եւ քանի մը երկվայրկեան ետք դուրս կþելլէր։ Հարց տուին իրեն թէ եկեղեցի մտնելով ի՞նչ կ’ընէր։ Ան ըսաւ. «Յիսուսին կը նայիմ եւ կ’ըսեմ. – “Բարեւ Յիսուս, ես եմ, Ճիմը”»։ Երբ օր մը Ճիմը ինքնաշարժի արկած ունեցաւ եւ մահացաւ, Յիսուս իսկոյն իրեն երեւցաւ եւ ըսաւ. «Բարեւ Ճիմ, ես եմ, Յիսուսը»։ Այսօր Յիսուին բարեւ տուողները քիչ են։ Ժողովուրդը չ’ը՞սեր թէ «Բարեւը Աստուծոյ է»։ Ճիմը հաւատացած էր ժողովուրդի այս խօսքին։ Ան ամէն օր բարեւի կը կենար Յիսուսին։ Իսկ դուն, սիրելի՛ ընթերցող, ո՞րքան եղաւ որ Յիսուսի բարեւ չես տուած, այլ խօսքով՝ ո՞րքան եղաւ որ աղօթքի չես կանգնած իր առջեւ։ Ճիմին բառերը քիչ են, բայց անոնց մէջ կայ ջերմութիւն եւ անկեղծութիւն։

 

Դեկտեմբեր 19

 

Յարատեւ մեղք գործելը

անզգայ կը դարձնէ մեզ

 

Մեղք գործելը, յատկապէս նոյն մեղքը վերստին եւ վերստին գործելը պատճառ կը դառնայ որ մեր խիղճը կորսնցնէ իր զգայնութիւնը։ Օրինակ, հայհոյելը, սուտ խօսիլը կամ շնալը սովորութիւն դարձուցած անձ մը եթէ շուտով չփորձէ ձերբազատիլ անկէ, անոնք կը միախառնուին եւ կը նոյնանան իր էութեան հետ, եւ ինք նուազագոյն փափաք չ’ունենար հրաժարելու անոնցմէ։ Երբ մեղքէն հրաժարելու փափաք չմնայ մարդուն մօտ, այդ արդէն կը նշանակէ որ մարդուն խիղճը ամբողջութեամբ անզգայ դարձած է։ Խիղճը կրնայ թմրիլ ու քնանալ, կրնայ լռեցուիլ ու կաշկանդուիլ, բայց երբեք չի մեռնիլ։ Մարդուն մահէն ետք, խիղճը կ’արթննայ իր թմբիրէն եւ կը խզէ իր լռութիւնը։ Խիղճը բռնակալութեան չի հանդուրժեր։ ժամանակ պիտի գայ երբ ան իր բռնակալ տիրոջ դէմ սաստիկ կերպով պիտի բողոքէ։

 

Դեկտեմբեր 20

 

Աստուած չի գթար անգութին

 

Գթասիրտ ըլլանք բոլորին նկատմամբ որպէսզի գթառատն Աստուած գթութիւն ցուցաբերէ գութի կարօտ մեր հոգիներուն հանդէպ։ Անողորմ մարդիկ թող Աստուծմէ ողորմութիւն չակնկալեն։ Իր նմանին հանդէպ բիրտ եղողը չի կրնար Աստուծոյ քաղցրութիւնը վայելել։ Ներում չկա՛յ աններողամիտ մարդուն համար։ Ո՛չ միայն պէտք է գթած ըլլալ ուրիշին նկատմամբ, այլեւ՝ մեր անձերուն նկատմամբ։ Ան որ անգութ կերպով ու տեսակաւոր մեղքերով կը խոցոտէ ինքնիր սիրտը, ան որ անապաշխար ու անզիղջ կեանք մը կ’ապրի, այդպիսի մէկը երբ ծանր փորձանքի հանդիպի, այո՛, կրնայ Աստուծոյ դիմել աղօթքով, բայց մէկ բան լա՛ւ թող գիտնայ որ Աստուած պարտաւոր չէ օգնելու իրեն, բայց եթէ կ’օգնէ, կ’օգնէ ի պատասխան հրեշտակներուն եւ սուրբերուն բարեխօսութեան։

 

Դեկտեմբեր 21

 

Իրական ուրախութիւնը

Աստուծոյ հետ ըլլալն է

 

Աշխարհը կրնայ ժամանակաւոր կերպով մեզ ուրախացնել, բայց պէտք է յիշել որ այդ ժամանակաւոր ուրախութենէն է որ ծնունդ կ’առնէ յաւիտենական դժբախտութիւնը։ Իրական եւ անանց ուրախութիւնը մեզ Ստեղծող Աստուծոյն հետ ըլլալն ու ապրիլն է։ Դաւիթ մարգարէն խորապէս կ’անդրադառնար այս իրողութեան երբ կ’ըսէր. «Երեսիդ առջեւ լեցուն ուրախութիւն կայ» (Սղ 16.11)։ «Երեսիդ առջեւ», կը նշանակէ ներկայութեանդ մէջ։ Ինչպէս մանուկ մը իր ուրախութիւնը կը գտնէ իր ծնողքին ներկայութեան մէջ, այնպէս ալ մենք, մեր ուրախութիւնը պէտք է տեսնենք Աստուծոյ ներկայութեան մէջ։ Կը տեսնե՞նք։ Աստուծոյ հետ ըլլալու, աղօթքով Աստուծոյ հետ ժամանակ անցնելու փափաք ունի՞նք։ Եթէ ունինք, ո՞րքան զօրաւոր է այդ փափաքը, եւ մնայո՞ւն է։

 

Դեկտեմբեր 22

 

Յիսուսէն հեռու եղողէն՝

լաւ բան մի՛ ակնկալեր

 

Երբեմն մենք զմեզ կը գտնենք այնպիսի՛ երեւոյթներու դիմաց որոնք խորապէս կը ցաւցնեն մեր սիրտը։ Կը զարմանանք մեզի հանդէպ մարդոց ունեցած կոշտ եւ անկարեկից վերաբերմունքին համար։ Բայց սիրելի՛ եղբայր եւ քոյր, ինչո՞ւ կը զարմանանք. մէկը որ իր սրտին մէջ Յիսուսի սէրէն լաթիլ մը չունի, մէկը որ բնա՛ւ չէ վայելած ներուած ըլլալու ներքին ուրախութիւնը, ի՞նչպէս կարելի երեւակայել կամ ակնկալել այդպիսի մէկէ մը աստուածահաճոյ վերաբերմունք։ Ի՞նչ բարի ու լաւ բան կարելի է սպասել մէկէ մը որուն սպասելիքը աշխարհէն է ու աշխարհային։ Ի՞նչ կարելի է ակնկալել մէկէ մը որ ակնկալելիք չունի Քրիստոսէ։ Միթէ կարելի՞ է ճշմարիտ սէր սպասել անկէ որ ճշմարիտ սիրոյ Աղբիւրէն հեռացած է։ Վախցի՛ր անկէ որ Աստուծոյ երկիւղը չունի իր սրտին մէջ։ Սիրտդ մի՛ բանար մէկու մը որ իր սրտին մէջ չէ ընդունած Յիսուսը։

 

Դեկտեմբեր 23

 

Դուն թշնամիիդ տունին մէջն ես

 

Եթէ Քրիստոսի զաւակն ես, մի՛շտ յիշէ որ դուն կը բնակիս թշնամիիդ տան մէջ։ Այս աշխարհը Սատանային տունն է։ Աշխարհին մէջ սատանայութիւն ընող մարդոց թիւը շատ է։ Սատանային տունը եղող այս աշխարհին մէջ ապրող Աստուծոյ մարդը մնայուն կերպով ենթակայ պիտի ըլլայ նեղութիւններու։ Ո՛վ հաւատացեալ, մի՛ սպասեր աշխարհէն կարեկցութիւն եւ գութ։ Կարեկցութիւն կրնաս գտնել միայն անոնց մօտ՝ որոնք բնակուած են Սուրբ Հոգիով եւ Քրիստոսով դարձած են զաւակները երկնաւոր Հօր։ Կրնայ ըլլալ որ դուն թշնամի չես աշխարհին, բայց աշխարհ անպայման քեզի թշնամի է՝ եթէ երբեք Աստուծոյ զաւակն ես։ Քանի աշխարհ թշնամի է քեզի, մի՛շտ զգոյշ եղիր եւ արթուն, որովհետեւ որեւէ ատեն կրնաս Սատանային եւ կամ սատանայութիւն ընող մարդոց թիրախը դառնալ։

 

Դեկտեմբեր 24

 

Չդատապարտենք տկարը

 

Մեզ նախատողին նկատմամբ համբերութիւն ցուցաբերելը տկարութիւն չէ։ Տկարութիւնը ուրիշներու տկարութեանց չհամբերելն է։ Տկարութիւնը մարդկային է, բայց տկարութեան չհամբերելը՝ դիւային։ «Տկարութիւնը մարդկային է» խօսքը, մեզ պէտք չէ քաջալերէ մնալու տկարութեան մէջ։ Քրիստոս չ’ուզեր որ մենք՝ իր զինուորները, տկար ըլլանք։ Տկար զինուորին չի վստահուիր ո՛չ ինքնապաշտպանութիւն եւ ո՛չ ալ այլապաշտպանութիւն։ Ինչպէս Քրիստոս չի դատապարտեր մեզ մեր տկարութեանց համար, այլ կ’օգնէ մեզի ձերբազատելու անոնցմէ, մե՛նք եւս նոյն ձեւով պէտք է վերաբերինք մեր նմաններուն հետ։ Տկարներուն ներկայութիւնը մեր կեանքերուն մէջ, մեզ պէտք է մղէ կարեկցութեան եւ աշխատանքի եւ ո՛չ թէ զրպարտութեան եւ քննադատութեան։

 

Դեկտեմբեր 25

 

Մեղք գործել սիրելը՝

ըմբոստութիւն է Աստուծոյ դէմ

 

Ամէն մարդ մեղք կը գործէ բայց մեղք գործել սիրելը ըմբոստութիւն է Աստուծոյ տիրութեան դէմ։ Մեղք գործելը Աստուծոյ օրէնքին խախտումն է։ Կամաւորապէս եւ սիրայօժար կերպով մեղք գործելը Յիսուսի արեան դէմ գործուած սրբապղծութիւն է։ Գիտակից մեղքը Սուրբ Հոգիին ներգործութեան ընդդիմանալ է։ Մեղքը դժոխքին բանալին է։ Մեղքը դժոխքի կրակին վրայ թափուած քարիւղ է։ Ըսուած է. «Ամէն մարդ մեղք կը գործէ»։ Շիտակ է այս խօսքը։ Բայց ամէն մարդ չի սիրեր մեղքը։ Պօղոս առաքեալ կ’ըսէ. «Ատած բանս է որ կ’ընեմ» (Հռ 7.15)։ Թէ ի՞նչ կ’ընէր, կարեւոր չէ, բայց յստակ է թէ այն ինչ որ կ’ընէր՝ մեղք էր։ Յիսուս պիտի չդատապարտէ մեզ մեղք գործած ըլլալնուս համար, բայց խստիւ պիտի դատապարտէ մեղքը սիրած ըլլալնուս համար։ Հրաժարէ՛ մեղքի սէրէն եւ փարի՛ր Յիսուսի սիրոյն։

 

Դեկտեմբեր 26

 

Սէր-ը կը ներէ, բայց չի վախնար։

 

Եթէ սէր-ը կը ներէ՝ այդ չի նշանակեր որ կը վախնայ։ Եթէ սէր-ը կը լռէ անիրաւութեան եւ անարդարութեան՝ այդ չի նշանակեր որ անտարբեր է կամ պատասխան չունի։ Եթէ սէր-ը զինք ապտակողին իր երեսը կը դարձնէ՝ այդ չի նշանակեր որ տկար է եւ ինքզինք պաշտպանելու անկարող։ Եթէ սէր-ը կը համբերէ ամէն տեսակ տառապանքի ու նեղութեան՝ կը համբերէ ո՛չ թէ որովհետեւ բան մը չի կրնար ընել, այլ կը համբերէ, այն յոյսով՝ որ զինք նեղացնող ու անիրաւող եղբայրը դարձի պիտի գայ ու պիտի զղջայ։ Եթէ սէր-ը մնայուն կերպով կ’օգնէ ու բաշխէ՝ այդ չի նշանակեր որ զայն պէտք է շահագործել։ Ան եթէ կ’օգնէ, կ’օգնէ որովհետեւ տալը իր բնութեան մաս դարձած է Աստուծոյ շնորհքով։ Սէրը կը բարձրացնէ ու միշտ բարձր կը մնայ։

 

Դեկտեմբեր 27

 

Համբերութիւնը վստահութի՛ւն է

Աստուծոյ հանդէպ

 

Չարչարուիլ եւ համբերել` սա վստահութի՛ւն է հանդէպ Աստուծոյ։ Հանդիպիլ դժուարութեանց եւ համբերել՝ սա հաւատքի փառաբանութի՛ւն է։ Դժուարութեանց համբերող մարդը՝ զԱստուա՛ծ է որ մեծարած կ’ըլլայ։ Երբ մարդ կը չարչարուի ու կը համբերէ՝ ապացուցած կ’ըլլայ որ իր հաւատքն ու յոյսը հանդէպ անտեսանելիին՝ կենդանի՛ է, իրակա՛ն է, ճշմարի՛տ է։ Մարդիկ սովորաբար չեն ուզեր համբերել։ Անոնք իրենց տարած աշխատանքին արդիւնքը կ’ուզեն շուտով տեսնել։ Իրենց կատարած աղօթքին պատասխանը կ’ուզեն իսկոյն ստանալ։ Նոյնիսկ Աստուծոյ զաւակները՝ մեծագոյն հաւատացեալները, վարժ են հարցնելու. «Մինչեւ ե՞րբ պիտի սպասես, սուրբ եւ ճշմարիտ Տէր…» (Յյտ 6.10)։ Աստուած աղաղակող իր զաւակներուն «կարճ ժամանակ մը եւս» սպասել կը պատուիրէ (Յյտ 6.11)։

 

Դեկտեմբեր 28

 

Շնորհքը կախարդական զօրութիւն չէ

 

Աստուծոյ շնորհքը բաւարար է մեզ փրկելու բայց չի փրկեր առանց մեր գործակցութեան։ Այո՛, շնորհքը կրնայ փոխել մեր սիրտն ու հոգին, բայց չի փոխեր եթէ մենք չփափաքինք, չկամենանք եւ չխնդրենք փոխուիլ։ Շնորհքը հրաշալի զօրութիւն է բայց կախարդական զօրութիւն չէ։ Եթէ շնորհքը փոխէ մեր սիրտն ու հոգին հակառակ մեր կամքին, կը դառնայ կախարդական զօրութիւն եւ ո՛չ թէ աստուածային շնորհք։ Երբեմն մարդիկ ապաշխարութեան համար կը ծնրադրեն Աստուծոյ առջեւ եւ կը պահանջեն սրտի յանկարծական այլակերպութիւն։ Նման մօտեցում սխալ է։ Սուրբ Հոգին սրտի յանկարծական այլակերպութիւն չի պարգեւեր։ Ան կրնայ յանկարծական նորոգութիւն շնորհել, բայց այլակերպութիւնը՝ ժամանակի ընթացքին է որ տեղի կ’ունենայ։

 

Դեկտեմբեր 29

 

Սրբութիւն՝ տառապանքի ճամբով

 

Աստուած կրնայ թոյլ տալ որ փորձի ենթարկուինք, բայց ատիկա չ’ըներ առանց նպատակի եւ անգթօրէն։ Աստուած երբ թոյլ տայ որ հարուածի մը հանդիպինք, նպատակ մը կ’ունենայ, եւ այդ նպատակը մեզ տաշելով սրբելն ու սրբացնելն է, մաքրելով իրեն բնակարան դարձնելն է։ Երբ կը մերժենք փորձութիւններու հանդիպիլ եւ կ’ընդվզինք անոնց դէմ, մեզի համար Աստուծոյ ունեցած սրբութեան նպատակն է որ խախտած կ’ըլլանք։ Ինչպէս շիկացած երկաթը ձեւի կու գայ մուրճի հարուածներուն տակ միայն, այնպէս ալ մարդ արարածը Քրիստոսի նմանութիւնը կը դառնայ, փորձութեանց մրճահարումներուն տակ շիկացուելէ ետք միայն։

 

Դեկտեմբեր 30

 

Պատրաստ բաներ կան բայց

պատրաստակամութիւն չկայ

 

Շատերուն մօտ շատ պատրաստ բաներ կան, ինչպէս օրինակ՝ պարգեւներ, ձիրքեր, կարողութիւններ, շնորհքներ, բայց այս բոլորը ուրիշին օգուտին համար գործածելու պատրաստակամութիւն չկայ։ Շատերուն մօտ դրամը չի պակսիր, բայց զանիկա Աստուծոյ փառքին եւ մարդուն բարիքին համար օգտագործելու պատրաստակամութիւնը կը պակսի։ Ան որ կը կարծէ թէ պատրաստ բաներ չունի եւ թէ ամէն բանէ զուրկ է՝ չարաչար կը սխալի։ Ժպի՞տ մըն ալ չունիս չորս կողմդ տարածելիք։ Անոյշ խօ՞սք մըն ալ չունիս գօտեպնդող։ Աստուծոյ համար կարեւորը պատրաստակամ եւ յօժարակամ ըլլալդ է եւ ո՛չ թէ ունեցած «պատրաստ բաներդ»։ Եթէ պատրաստ ու յօժար ես դուն քեզ դնելու Աստուծոյ տրամադրութեան ներքեւ, ա՛յն ատեն միայն պիտի տեսնես թէ ինչե՜ր ունէիր որ ուշադրութենէդ վրիպած էին։

 

Դեկտեմբեր 31

 

Իրական երկրպագութիւնը

 

Երկրպագութիւնը Աստուծոյ դիմաց գետին փռուիլը չէ միայն։ Երկրպագութիւնը առաւօտէն մինչեւ իրիկուն «սո՜ւրբ սո՜ւրբ» կանչելը չէ միայն։ Երկրպագութիւնը սրբութեան փափաք ունենալն ու այդ փափաքը ուրիշներուն մէջ եւս արթնցնելն է։ Երկրպագութիւնը մեր ունեցած երջանկութենէն ապերջանիկին բաժին հանելն է։ Երկրպագութիւնը մեր վայելած բարիքներէն զրկուածին տալն է։ Երկրպագութիւնը միայն գրպանէն տալը չէ, այլեւ՝ սրտէն։ Մոգերը տուին «ոսկի, կնդրուկ եւ զմուռս» իսկ մենք ի՞նչ կու տանք։ Յիսուս մեզմէ նիւթական ոսկի չ’ուզեր, այլ՝ աննիւթականը՝ մեր սիրտն ու հոգին։ Իսկական երկրպագու մը ըլլալու համար, բացարձակ պայման է մեր սիրտը Յիսուսի յանձնելը։ Աստուած ի՛նքն է որ իրեն յանձնուած սրտին իրական երկրպագութեան ճամբան կը սորվեցնէ։

 Վաղինակ Ծ. Վրդ. Մելոյեան