Քեզի տրուած գո´րծը ըրէ միայն (Օգոստոս 1)

 

Շատ բան ընողը չէ որ պիտի վարձատրուի, այլ՝ Աստուծոյ կամեցած գործը կատարողը: Ամէն հաւատացեալ իրեն յատուկ աստուածատուր գործ մը ունի: Պէտք չէ փորձէ ուրիշին գործը ընել: Պէտք է փորձէ գիտնալ թէ Աստուած ի´նչ կ’ուզէ իրմէ եւ միայն ատիկա ընէ: Մեր Տէրը Յիսուս երբեք չըրաւ այն ինչ որ Սուրբ Հոգին ինք պիտի ընէր:

 

Կապելու համար Սատանան (Օգոստոս 2)

 

Աղօթքով յարատեւ կապի մէջ եղիր Աստուծոյ հետ, որպէսզի մեղքը չկրնայ կապի մէջ ըլլալ հետդ եւ կապել քեզ: Երբ աղօթքով կապուիս Աստուծոյ՝ կապած կ’ըլլաս Սատա-նան կեանքիդ մէջ: Երբ դուն Յիսուսի ձեռքե-րուն մէջ ես՝ Չարը չի կրնար իր ձեռքը բար-ձրացնել վրադ, իսկ նոյնիսկ եթէ բարձրացնէ՝ պիտի կոտրի անոր ձեռքը: Չարը չի կրնար իշխանութիւն ունենալ քու վրադ, երբ դուն քեզ Յիսուսի իշխանութեան յանձնած ես:


Ձե´ռքդ երկարէ (Օգոստոս 3)

 

«Ձե´ռքդ երկարէ» (Մր 3.5): Մեր Տիրոջ խօսքն է ասիկա ուղղուած գօսացած ձեռքով մարդուն: Ան երկարեց ձեռքը եւ բուժուեցաւ: Սիրելի´ս, այս խօսքը քեզի ալ ուղղուած է: Ձե´ռքդ երկարէ Տիրոջ ձեռքին՝ որպէսզի քեզ ալ բուժէ եւ քեզ իր գործակիցը դարձնէ: Ձե´ռքդ երկարէ Յիսուսի՝ որպէսզի մեղքի մուրին փոխարէն զայն լեցնէ սրբութեամբ: Ձե´ռքդ երկարէ աղքատին՝ որպէսզի հարստանաս Աստուծոյ աչքին:

 

Տէրը եկաւ եւ դարձեալ պիտի գայ (Օգոստոս 4)

 

Քրիստոս առաջին անգամ եկաւ կապուածը արձակելու, երկրորդ անգամ պիտի գայ չարձակուածը յաւերժապէս կապելու: Առաջին անգամ եկաւ կորսուածը գտնելու, երկրորդ անգամ պիտի գայ չգտնուածը կորսնցնելու: Առաջին անգամ եկաւ մեղքի բանտարկեալները ազատելու, երկրորդ անգամ պիտի գայ մեղքէն չազատուածները՝ մեղքի ԲԱՆՏԻՆ մէջ նետելու:

 

Յիսուսո´վ տար ամէն ինչ (Օգոստոս 5)

 

Երբ քեզի պատահող դժուարութիւնները փորձես առանձինդ տանիլ՝ անոնք անչափօրէն մեծ լերան մը նման պիտի թուին քեզի, բայց եթէ զանոնք յանձնես Յիսուսին, անոնք ափ մը աւազի նման թեթեւ եւ դիւրաւ տանելի պիտի ըլլան: Եթէ կեանքի բեռը առանձինդ կրես՝ անիկա քեզի անէծք պիտի ըլլայ, իսկ եթէ զայն յանձնես Տիրոջ՝ անիկա քեզի օրհնութիւն պիտի ըլլայ:

 

Ե՞րբ կը յիշես զԱստուած (Օգոստոս 6)

 

Աստուած կը տրտմի երբ կը տեսնէ թէ զինք կը յիշենք միայն մեր վիշտերուն մէջ, իսկ մեր ուրախութիւններուն ու յաջողութիւննե-րուն մէջ զինք կը մոռնանք: Աստուած սուգի Աստուած չէ, այլ՝ ուրախութեան: Դուն կ’ու-րախանա՞ս այն անձով որ միայն նեղութեան ատեն քեզ կը յիշէ: Բարեկամ կը նկատե՞ս միայն փորձութեան ատեն քեզի դիմողը: Կամ դրացի կը սեպե՞ս այն անձը որ դուռդ կը բաղխէ կարիքի մէջ եղած ատեն միայն:

 

Զգոյշ եւ արթուն (Օգոստոս 7)

 

Երբ ուրախ ես՝ գոհութեան երգ երգէ Տիրոջ որպէսզի ուրախութիւնը քեզ մոռցնել չտայ Աստուած: Երբ նեղութեան մէջ ես՝ փառք տուր Տիրոջ որպէսզի աւելնայ փառքդ որ Աստուած քեզի համար պատրաստած է: Երբ խանդավառ ես՝ խնդրէ որ Տէրը քեզի յայտնէ իր կամքը, որպէսզի խանդավառութեան պահուն իր կամքին հակառակ որոշումներ չառնես:

 

Աշխարհի մէջ չկա´յ արդարութիւն (Օգոստոս 8)

 

Այս աշխարհը չունի´ մեզի ընծայելիք արդարութիւն, իրաւունք եւ հաւասարութիւն, եւ զուր է անկէ սպասել այդ բաները: Հաւատացեալ մարդը միայն Աստուծմէ կը սպասէ այն արդարութիւնը, իրաւունքը եւ հաւասարութիւնը, որոնք երկինքի արքայութեան յատուկ են, եւ միայն արքայութեան հաստատումով մեր մնայուն բաժինը պիտի ըլլան, արդարութեան ծարաւ հոգիներուն քաղցին ու ծարաւին յագեցում բերելու (Զարեք Արք. Ազնաւորեան):

 

Չգոռոզանանք երբ կանչուինք (Օգոստոս 9)

 

Երբ Աստուած կ’ընտրէ մեզ, կ’ընտրէ ո´չ թէ որովհետեւ կատարեալ ենք, այլ՝ որպէ´սզի կատարեալ ըլլանք: Աստուած չ’ընտրեր մարդիկը իրենց ունեցած առաքինութեանց համար, այլ կ’ընտրէ, զանոնք առաքինի դարձնելու համար: Շատեր որոնք ընտրուած եւ առաքելութեան մը կանչուած են Տիրոջ կողմէ՝ գոռոզացած են, կարծելով որ իրենք «բան» մըն են, եւ այդ ձեւով կորսնցուցած են իրենց փրկութիւնը:

 

Ապաշխարութիւնը՝ բոլորին համար (Օգոստոս 10)

 

«Ես ի՞նչ ըրած եմ որ ապաշխարեմ»: Ո՜հ, եթէ այսպէս ըսող մէկն ես, լա´ւ գիտցիր, որ նոյնիսկ եթէ աշխարհի ամենէն մաքուր եւ ամենէն սուրբ անձն ես, պէ´տք ունիս ապաշխարութեան եւ Յիսուսի յանձնուելու. պէտք ունիս Յիսուսին այնքան՝ որքան պէտք ունի Յիսուսին աշխարհի ամենէն մեղաւոր, ամենէն ամբարիշտ եւ ամենէն անօրէն մարդը: Հրեշտա´կ անգամ ըլլաս՝ չես կրնար արքայու-թիւն մտնել առանց ապաշխարութեան:


Ինչո՞վ կ’օգտուինք (Օգոստոս 11)

 

Ինչո՞վ կ’օգտուինք երբ Աստուծոյ զաւակներ կը կոչուինք, բայց զիրար եղբայր չենք նկատեր: Ինչո՞վ կ’օգտուինք երբ աւետաբեր բերան ունինք, բայց՝ դժբախտաբեր կեանք: Ինչո՞վ կ’օգտուինք երբ Քրիստոսի անունը կը կրենք, բայց իրարու ցաւը չենք կրեր: Ինչո՞վ կ’օգտուինք երբ կ’անդամա-գրուինք եկեղեցիին, բայց չենք անդամագըր-ուիր Քրիստոսի: Ինչո՞վ կ’օգտուինք երբ կը մօտենանք սուրբ Հաղորդութեան, բայց չենք մօտենար իրարու:

 

Տէրը եւ մենք (Օգոստոս 12)

 

Տէ´ր, դուն Դատաւորդ դատապարտեալ եղար մեզի համար, իսկ մենք՝ դատապար-տեալներս, դատաւորի հովեր կ’առնենք: Դուն Փառաւորդ ամէն անարգանքի տոկացիր, իսկ մենք՝ անարգներս, փառք փնտռող ստրուկներ դարձած ենք: Դուն Մեծդ փոքրացար, իսկ մենք՝ փոքրերս, մեծութիւն կը փնտռենք: Տէ´ր, կը խնդրենք, տո´ւր մեզի հեզութենէդ, տո´ւր մեզի խոնարհութենէդ:

 

Արթուն հսկել (Օգոստոս 13)

 

«Դաշտերուն մէջ հովիւներ կային, որոնք գիշերով իրենց հօտերուն պահակութիւն կ’ընէին: Տիրոջ հրեշտակը անոնց երեւցաւ» (Ղկ 2.8-9): Աւետիսը հոգեւորապէս արթուն մարդոց կը յայտնուի: Երկնաւոր Հայր, օգնէ ինծի որ ես ալ այս հովիւներուն նման միշտ աղօթքով արթուն հսկեմ, յատկապէս գիշերները, որպէսզի մեղքի մութը չտիրէ վրաս, եւ որպէսզի հրեշտակներուն հետ միասին փառաբանեմ ԾՆՈՒՆԴԴ ինծի համար:

 

Անդրդուելի ըլլալ (Օգոստոս 14)

 

Քրիստոնեայ մարդը պէտք է անդրդուելի մնայ աստուածաշնչական իր համոզումներուն մէջ, բայց անդրդուելի ըլլալ չի նշանակեր յամառ ու կամակոր ըլլալ, ո´չ ալ կը նշանակէ մեր խօսքը ուրիշին պարտադրել կամ ուրիշին խօսքը միշտ սխալ որակել: Իր խօսքին մէջ անդրդուելի եղող մարդը՝ ինքնիր խօսքին կառչած մարդ պէտք չէ ըլլայ, այլ՝ Աստուծոյ խօսքին կառչած մարդ:

 

Նեղութեանց ետին օրհնութիւն կայ (Օգոստոս 15)

 

Ասկէ առաջ ըսած եմ. «Երբ ուրախու-թեամբ դիմագրաւենք նեղութիւնը՝ նեղութիւ-նը կը դադրի նեղութիւն ըլլալէ եւ կը դառնայ օրհնութիւն»: Ամէն նեղութիւն հետը օրհնու-թիւն կը բերէ: Բայց նեղութեան դիմաց տրտնջացող մարդը՝ կը կորսնցնէ այն օրհնու-թիւնը որ Աստուած վերապահած է իրեն: Ինչ-պէս կայծակը հետը օրհնաբեր անձրեւ կը բե-րէ, այնպէս ալ փորձութիւնը հետը օրհնութիւն կը բերէ, եթէ յաղթենք փորձութեան:

 

Ի՞նչպէս պէտք է հասկնալ զիջիլը (Օգոստոս 16)

 

«Սէր ունեցողը միշտ կը զիջի» (Ա.Կր 13.7): Զիջիլ չի նշանակեր ի յայտ գալ տկար անձ մը իբրեւ, այլ կը նշանակէ ընտրել խոնարհութեան ճամբան, երբ անդին մարդիկ կը գոռոզանան եւ կը մերժեն զիջիլ: Զիջիլը՝ մեր անհատականութեան ու ամուր կեցուածքին խորտակումը չէ, այլ մեր ես-ին ու եսասիրութեան խորտակումն է: Զիջիլը՝ Սուրբ Հոգիով լեցուած մարդու գործ է, ահա թէ ինչո´ւ աշխարհի մարդիկ զիջիլ չեն կրնար:

 

Ո՞վ կրնայ (Օգոստոս 17)

 

Ո՞վ կրնայ կեանքս խլել իմ ձեռքէս, Յիսո´ւս է իմ կեանքս: Ո՞վ կրնայ ապագաս կործանել, Տէ´րն է իմ ապագաս: Ո՞վ կրնայ զիս տրտմեցնել երբ Սուրբ Հոգին է զիս ուրախացնողը: Ո՞վ կրնայ զիս մեռցնել երբ ես անմահացած եմ Խաչեալով: Ո՞վ կրնայ յաղթել զիս երբ ես յաղթուած եմ Յիսուսի սէրէն: Ո՞վ կրնայ շլացնելով մոլորեցնել զիս երբ ես վճռած ու ուխտած եմ քալել դէպի երկինք տանող ճամբէն:

 

Յիսուս մեր ըրածին պիտի նայի (Օգոստոս 18)

 

Դատաստանի օրը Յիսուս միայն մեր կրած անիրաւութիւններուն ու զրկանքին պիտի չնայի, այլ նաեւ ու յատկապէս, պիտի նայի եթէ մե´նք անիրաւած ու զրկած ենք ուրիշը: Որքա՜ն հաւատացեալներ կան որոնք կը մոռնան այս իրողութիւնը, եւ կը խօսին իրենց կրած զրկանքին ու անիրաւութեան մասին, բայց բնաւ չեն խօսիր ուրիշին իրենց կատարած անիրաւութեան մասին:


Ես քո´ւկդ եմ, Տէ´ր (Օգոստոս 19)

 

Ներեցի´ր Աստուա´ծ: Թողութեան աւետիսով լի ու իրական ուրախութիւն տուիր ինծի: Ձեռքիդ գործն եմ Տէ´ր, ուստի, մի´ թողուր ձեռքս. զիս ձեռքիդ մէջ առ ու հոն պահէ: Աչքիդ բիբն եմ Տէ´ր, ուստի, աչքդ վրաս թող ըլլայ յարատեւ: Սիրահարդ եմ Տէ´ր, ուստի, զիս սրտիդ մօտիկ պահէ: Զաւակդ եմ Տէ´ր, ուստի, որդեգրութեան մատանիով զիս դրոշմէ ափերուդ մէջ:

 

Տաճարանալու մասին (Օգոստոս 20)

 

Տաճար երթալը ուրիշ բան է, տաճարանալը՝ ուրիշ բան: Տաճար մտնելը ուրիշ բան է, իբրեւ տաճար Աստուծոյ մուտքը վայելելը՝ ուրիշ բան: Տաճար գալը չի բաւեր. տաճարի Գլուխին ու Գահակալին եկուր: Որքա՜ն մարդիկ կան որոնք եկեղեցի կու գան, բայց Աստուծոյ չեն գար, Որքա՜ն մարդիկ կան որոնք սուրբ Պատարագի ներկայ կ’ըլլան, բայց ՊԱՏԱՐԱԳՈՒԱԾԸ ներկայ չէ իրենց ներսիդին:

 

Տուողին նայիլ եւ ո´չ թէ տրուածին (Օգոստոս 21)

 

Տէ´ր, մի´ տար ինծի ոեւէ պարգեւ, եթէ երբեք ատիկա պատճառ պիտի ըլլայ որ ես դառնամ ծառայ այդ պարգեւին ու դադրիմ քու ծառադ ըլլալէ: Մի´ տար ինծի ոեւէ շնորհք, եթէ այդ շնորհքը ինք պիտի դառնայ իմ սիրոյս ու պաշտամունքիս առարկան: Տէ´ր, սորվեցուր ինծի Տուողիդ ցանկալ եւ ո´չ թէ տրուածին, քեզի´ սպասել եւ ո´չ թէ քեզմէ, աչքերո´ւդ նայիլ եւ ո´չ թէ ձեռքիդ, գրկիդ նայիլ եւ ո´չ թէ «գրպանիդ»:

 

Անօգուտ աղօթքը (Օգոստոս 22)

 

Հայ Եկեղեցին կ’ընդունի հոգեհանգիստը, բայց անօգուտ կը գտնէ աղօթել հոգեպէս անձնասպան եղողներուն համար, ճիշդ ինչպէս չ’աղօթեր մարմնապէս անձնասպան եղողներուն համար: Աղօթքով հայցել Աստուծոյ գթութիւնը՝ ինքնիր անձին եւ ուրիշին հանդէպ անգութ ու անողորմ եղողին համար՝ բնա´ւ օգուտ մը չունի: Մարդատեաց եւ ինքնատեաց մարդուն համար Մարդասէրէն ներում խնդրելը՝ օգուտ չ’ըներ:

 


Աստուած անտարբեր չէ (Օգոստոս 23)

 

Ես չեմ գթար այն մարդուն, որ իրեն, կամ իր ընտանիքին, կամ իր ազգին պատահած աղէտի մը պատճառը Աստուծոյ անտարբերութիւնն ու անգթութիւնը կը նկատէ: Ո´չ, Աստուած անտարբեր ու անգութ չէ, այլ՝ տարբեր ու գթառատ, տարբեր մանաւանդ զինք անտարբեր կարծողներէն: Աղէտները չարիք են, այո´, բայց աւելի մեծ չարիք է այդ աղէտները նկատել արդիւնք Աստուծոյ անտարբերութեան:

 

Աղօթքը՝ Չարին դէմ պատերազմիլ է (Օգոստոս 24)

 

Երբ Տիրոջ յանձնուիս եւ նեղութիւններու հանդիպիս՝ մի զարմանար ըսելով. «Քրիստոսի յանձնուեցայ, փորձութիւնները աւելի´ զօրացան»: Ինչո՞ւ կը մոռնաս որ Քրիստոսի յանձնուիլը՝ Սատանային դէմ պատերազմ յայտարարել է: Ինչո՞ւ կը մոռնաս որ աղօթելը՝ Սատանային թագաւորութիւնը ռմբակոծել է: Բնական բան չէ՞ որ Չարը կռուի քեզի դէմ երբ պատերազմ կը յայտարարես իրեն դէմ, եւ երբ կը ռմբակոծես իր թագաւորութիւնը:

 

Չտրտնջալու համար (Օգոստոս 25)

 

Այնքան ատեն որ չես սորված քեզի պատահող փորձութիւններուն չարիքներուն եւ յուսախաբութիւններուն մէջ տեսնել Աստուծոյ մատը, այսինքն՝ արտօնութիւնն ու դաստիա-րակչական նպատակը, վստահ եղիր, որ ամ-բողջ կեանքդ պիտի անցնես մնայուն տրտունջ-քով, դժգոհութեամբ եւ անգոհունակութեամբ: Իսկ կեանք մը որուն մէջ յարատեւ տրտունջք եւ դժգոհութիւն կայ՝ այդ կեանքին մէջ աճում բնաւ չ’ըլլար:

 

Յոյսի մասին (Օգոստոս 26)

 

«Յոյսը երբեք ամօթով չի ձգեր» (Հռ 5.5): Յո´յսն է որ մեզ ակնկալութեան հոգիով կը լեցնէ, իսկ ակնկալող հոգի չունեցող մարդը՝ ոչինչ կը ստանայ Աստուծմէ: Յոյսը այն պարանն է որ մեզ կը քաշէ դէպի երկինք. այդ պարանը չունեցող մարդը՝ կապուած կ’ըլլայ այս աշխարհին եւ այս աշխարհէն անդին ոչինչ կը տեսնէ: Յո´յսն է որ կ’օգնէ մեզի տեսնելու մահէն անդին մեզի սպասող աստուածային կեանքն ու փառքը:


Կարեկից ըլլալու կարեւորութիւնը (Օգոստոս 27)

 

Հաւատացեալներուս մեծագոյն աստուա-ծահաճոյ առաքելութիւնը՝ ցաւով ու վիշտով լեցուն մարդոց հետ հաղորդակցիլն է եւ անոնց կարեկից ըլլալն է: Հաղորդակցութիւնը, ցաւի մէջ եղողին խրատ տալը չէ, այլ երթալ քովը նստիլ եւ զինք լսել է, իրեն ժպտալ եւ հետը ժամանակ անցնել է: Այսօր աշխարհ չի տառապիր խելք ու խրատ տուողներու բացա-կայութենէն, այլ կարեկցող սիրտ ունեցողնե-րու բացակայութենէն:

 

Ուրիշի´ն ալ ցաւը տեսնենք (Օգոստոս 28)

 

Ուշադրութիւնդ երբեք մի´ կեդրոնացներ քու դժբախտութիւններուդ եւ ցաւերուդ վրայ, որովհետեւ ատիկա պատճառ կ’ըլլայ որ երբեք չտեսնես ուրիշին դժբախտութիւնն ու ցաւը: Այն անձը որ միշտ կը մտածէ ու կը խօսի իր կրած նեղութիւններուն մասին, երբեք չի կրնար տեսնել կամ խօսիլ ուրիշին կրած նեղութիւններուն մասին: Մեր ցաւերը մեզ թող չկուրցնեն ուրիշներու ցաւին:

 

Գնահատել ուրիշին յաջողութիւնը (Օգոստոս 29)

 

Այն մարդը որ ինքզինք միշտ յաջող կը տեսնէ, չի կրնար ուրիշին ձեռք ձգած յաջողու-թիւնները տեսնել, իսկ նոյնիսկ եթէ տեսնէ, չի կրնար զանոնք գնահատել: Ունենանք ազնուութիւնը տեսնելու եւ գնահատելու ուրիշին յաջողութիւնները նաեւ: Պէտք չէ յաջող նկատել այն մարդը որ ուրիշին յաջողութիւնը գնահատել չի գիտեր:

 

Երեք մայրերը (Օգոստոս 30)

 

Ամէն հաւատացեալ ունի երեք մայր: 1) Իր երկրաւոր մայրը: 2) Եկեղեցին: 3) Եւ Աստուածամայր Մարիամը: Պէտք է սիրել ու յարգել առաջինը՝ որովհետեւ ան ծնունդ տուաւ մեզի, պէտք է կառչած մնալ երկրորդին՝ որովհետեւ ան սնունդ կու տայ մեր հոգիին, եւ պէտք է աղօթել երրորդին՝ որովհետեւ ան հաւատացեալ մարդուն մեծ ապաւէնն ու պաշտպանն է, եւ կոչուած՝ բոլորիս մայրը դառնալու երկինքի մէջ:

 


Աստուած հայր ու դատաւոր է (Օգոստոս 31)

 

Չարհամարհենք զԱստուած՝ որովհետեւ ան մեր հայրն է. ո´չ ալ անտարբեր ըլլանք անոր հանդէպ՝ որովհետեւ ան մեր դատաւորն է: Աստուած հայր է, այո´, բայց արդա´ր հայր է, եւ դատաւոր է, այո´, բայց քա´ղցր ու գթառա´տ դատաւոր է: Ուստի, յիշենք իր արդարութիւնը՝ որպէսզի զգաստանանք, եւ չմոռնանք իր քաղցրութիւնը՝ որպէսզի չյուսալքուինք:

Վաղինակ Ծ. Վրդ. Մելոյեան